Iedereen houdt ervan als wat je doet goed gaat, ik dus ook. Zeker als cliënten al van alles geprobeerd hebben en dan ineens lukt het wel. Ze zijn van hun probleem af. En als het dan ook nog eens in een of twee sessies is, lijkt het vanaf de buitenkant vaak wel een wonder. En het is voor iemand zelf ook erg fijn om ineens van een soms ernstig probleem af te zijn. Da’s de ene kant. Er is ook een andere kant. En die is niet zo mooi.Watch Full Movie Online Streaming Online and Download
Die andere kant is dat zo’n wonder alleen bestaat in een maatschappij die niet verder kijkt dan haar neus lang is. Waardoor problemen buiten het blikveld vallen, daardoor niet de juiste behandeling krijgen en dus blijven bestaan.
Een paar voorbeelden: Mijn cliënte was sinds haar vakantie flink van slag. Ze sliep slecht, was gespannen, zag bleek. Mediteren etc. hielpen niet. Medisch was er niets aan de hand en psychisch kon ze het ook niet verklaren, ze had een normaal, behoorlijk gelukkig leven. Behalve dat ze zich dus helemaal niet zo voelde.
Toen ik me op haar afstemde kreeg ik beelden van geweld. Een man die een vrouw mishandelde, ik zag handen om een keel en bloed tegen een muur. Ik voelde grote angst en paniek. En het was duidelijk niet van mijn cliënte. Het was een energie die ze had opgepikt, waarschijnljk ergens tijdens haar vakantie. Deze energie verwijderen was niet zo moeilijk en mijn cliënte was al snel weer de oude.
Deze cliënte heeft maar een paar maanden rondgelopen met emoties die niet van haar waren. Ik heb ook cliënten gehad bij wie het jaren geduurd heeft. Soms met een heleboel therapie, allemaal zonder resultaat. En allemaal omdat dergelijke dingen in onze cultuur geen plek hebben.
Een ander voorbeeld. Ik heb eens een kindercliëntje gehad, dat een heel batterij aan hulpverleners gezien had. Niets hielp. Wat ik zag was een jongetje, dat emotioneel op twee plekken tegelijk was. De ene plek was de hedendaagse werkelijkheid van een nieuwbouwwijk met papa, mama, zus en school. De andere was een loopgraafbombardement. Geen wonder dat hij altijd verschrikkelijk gespannen en boos was.
Een ander jongetje was zo zwaar allergisch voor paarden dat zelfs een paard dat door de straat liep al een aanval veroorzaakte. In zijn aura hingen , wapengekletter en oorlogsgeweld, een beeld van een vallend paard, de angst om onder dat paard terecht te komen. Maar bovenal het afschuwelijke gillen van een paard in doodsnood. Ook hier was in beide gevallen een sessie (op afstand) genoeg.
En ik ben niet de engie met dergelijke verhalen, ik heb veel collega’s die hier hun verhalen zo bij zouden kunnen zetten. Natuurlijk is het heerlijk om mensen die zo vastzitten te helpen, zeker omdat het zo snel gaat. Maar het maakt me ergens ook kwaad om de blindheid van deze maatschappij, die mensen met dergelijke problemen maar aan laat modderen. Terwijl ze als ze eenmaal ontdekt zijn vaak heel snel te verhelpen zijn, wat lang niet bij ieder probleem het geval is.
Het raakt me, dat helemaal onnodig lijden, omdat deze maatschappij zo gericht is op het tastbare en bewijsbare. Alleen dat telt, want dat is wetenschap. En daarmee blijven mensen bij wie het niet nodig is dus maar lopen met hun problemen. Tot ze zelf het alternatieve circuit instappen en ook daar soms flink moeten zoeken voor ze bij de juiste persoon terecht komen.
Terwijl als breder kijken normaal zou zijn, als mensen meer zicht zouden hebben op wat er kan bestaan, de dingen die nu een wonder zijn, dan gewoon snel gezien en opgelost worden. Gewoon een kwestie van een ander perspectief.
