In mijn praktijk krijg ik vaak met verrassende en interessante mensen te maken. Het mooie van een reading is, dat je mensen wezenlijk mag zien en dat aan hen terug kunt geven. Meestal hebben de vragen die ik krijg te maken met problemen. Maar soms komt een vraag die heel bijzonder is. Met een antwoord dat voor mij weer duidelijk maakt dat de dingen heel anders kunnen zijn dan je kunt bedenken.
Irene, de jonge vrouw tegenover mij ken ik al vanaf haar prille tienertijd. Ze is wel eens eerder bij me geweest en toen heb ik haar goed kunnen helpen. Deze keer heeft haar vraag niet te maken met problemen op persoonlijk niveau, maar is wezenlijk: “Waarom ben ik gehandicapt?”
Irene heeft een aangeboren afwijking die maakt dat ze op een aantal gebieden in het leven altijd afhankelijk van anderen zal zijn. Hoewel ze – dankzij de hulp van haar moeder, een collega van me – veel meer kan dan medisch gezien te verwachten was, zijn normale zaken en wensen zoals een gezin voor haar niet weggelegd. En dat kan erg bitter zijn.
Irene komt uit een spirituele omgeving, maar ook uit een omgeving waarin op topniveau gesport wordt. Zelf is ze actief binnen de gehandicaptensport. En nu zit ze hier. Met haar vraag, benieuwd wat haar ziel haar kan vertellen over het waarom van haar handicap.
Over ziekte, gezondheid en handicaps bestaan in het spirituele circuit allerlei theorieën. Die kunnen binnen en buiten dat circuit heftige emoties oproepen. Of het nou gaat om een handicap als karma, waarin de ziel al dan niet gedwongen lessen leert, tot een handicap als keuze.
Mensen kunnen dergelijke ideeën als erg kwetsend ervaren. De term orenmaffia is niet voor niets uitgevonden.
Ik ben me er als reader erg van bewust dat wij als mensen groter en grootser zijn dan we ons realiseren. Wij kunnen maar een klein deel van het grotere geheel waarnemen. De rest is voor ons verborgen, niet te bevatten voor ons, levend in dit fysieke lichaam met ons focus op dit materiële niveau.
Daarom ben ik zelf voorzichtig met theorieën over waarom mensen dingen meemaken, of in bepaalde omstandigheden zitten, ik ben er zelf nog niet uit. Maar nu ligt daar die vraag…
Ik stel me in en maak contact met Irene op Wezensniveau, met het hogere deel van haar dat buiten haar lichaam is en haar leven vormgeeft. En ik ben verrast door het antwoord dat ik met een enorme kracht doorkrijg: Het gaat om de uitdaging. Deze Ziel heeft ervoor gekozen om zichzelf wezenlijk te beproeven.
‘Wat kan ik, als ik mezelf op deze manier beperk, allemaal klaarspelen in het leven. Ik wil mezelf testen tot hoever ik kan gaan. Op deze manier kan ik mezelf op alle niveau’s uitdagen. Fysiek, emotioneel en mentaal.’
Het doet me denken aan de mentaliteit van topsporters of sporters die zichzelf willen testen in steeds zwaardere en moeilijkere omstandigheden zoals bergbeklimmers. En zij zit in een topsportomgeving, dus ik vraag haar Ziel hoe ze daar dan tegenaan kijkt.
En ik krijg een gevoel door van ‘been there, done that, got the t-shirt. Heel aardig hoor als je op dat niveau bent, maar ècht uitdagend is het niet voor mij.’
Irene is een ambitieuze ziel, maar de ambitie is op een heel andere manier gericht dan waarop de meesten onder ons haar hebben.
En haar Ziel’s ambitie gaat verder dan dat. Zij wil de buitenwereld laten zien, wat er mogelijk is, waar mensen kunnen komen met een handicap als de hare. Een ander perspectief bieden, laten zien dat eer potientieel is in de meest moeilijke omstandigheden. Een prachtige Ziel met prachtige doelstellingen.
Irene is blij met wat ik haar terug kan geven. Ze kan het plaatsen, en de stralende Ziel past bij de stralende persoonlijkheid die ze is. Dat is de ene kant. De andere kant is er ook. Op een leeftijd dat anderen hun vleugels uitslaan en het volwassen leven instappen moet zij ermee omgaan dat er dromen en verlangens zijn die voor haar buiten bereik zijn.
En dat zaken die voor anderen vanzelfsprekend zijn voor haar alleen kunnen met keihard werken en doorzetten. Daarmee omgaan kan soms heel moeilijk zijn. Haar leven met als rode draad een handicap. Een uitdaging, inderdaad.
Beste Gerry,
Toen ik het verhaal over Irene had gelezen voelde ik daar veel herkenning bij.
Het verschil met haar is wel dat ik niet met een handicap geboren ben maar ik kreeg 15 jaar geleden de diagnose MS en ik zit de laatste 5 jaar in een rolstoel. Na de diagnose viel ik in een diep gat waarvan ik dacht dat ik er nooit meer uit zou komen. Ik had het gevoel dat m’n leven voorbij was en ik me nooit meer gelukkig zou kunnen voelen.
Nu, zoveel jaar later heb ik de kostbare ervaring dat een handicap je geluk niet in de weg hoeft te staan. Tuurlijk, het blijft soms lastig en ik zou de rolstoel liever aan de kant zetten maar het zijn de moeilijke momenten die je sterker maken. Want in die momenten zit de uitdaging en als ik die aanga en ik win (en dat gebeurt regelmatig) dan krijg ik het gevoel dat ik de baas ben en niet de MS.
En of dat nou gaat om het zelf smeren van een boterham of het alleen op vakantie naar Portugal gaan maakt niet uit want iedereen overwinning telt mee.
Net als bij Irene loopt de handicap als een rode draad door mijn leven (leuke woordspeling trouwens: een handicap die loopt….) maar ik durf te zeggen dat ik ermee heb leren omgaan.
Inderdaad, een uitdaging!