De cliënte die ik een paar weken geleden voor me had, zat in een conflict. Met zichzelf. Maar eigenlijk met haar zus. Deze twee zussen hadden altijd al een moeizame verhouding gehad. Als twee radicaal verschillende persoonlijkheden waren ze het vanaf kind af aan al regelmatig oneens. Wat dan ontaardde in ruzie. Met eigenlijk altijd dezelfde afloop. Namelijk dat de jongste omwille van de lieve vrede maar toegaf. Buigen dus.
Veel HSP’ers zijn mensen die houden van harmonie. Ze kunnen sterk lijden onder een disharmonische sfeer. En ze merken natuurlijk ook wat voor effect een dergelijke sfeer op anderen heeft. Als ze dus in een conflict komen, en het komt aan op buigen of barsten zullen ze vaak voor buigen gaan. Daar zit echter een groot nadeel aan. Buigen terwijl het tegen je eigen innerlijk ingaat, betekent opgeven van je eigen ruimte. Het betekent opgeven van je eigen waarden. En dat gaat op den duur wringen.
Voor mijn cliënte was de situatie inmiddels dusdanig dat ze geen contact met haar zus meer wilde hebben. Ze was zo boos op haar zus en voelde zich zo niet gehoord en gezien dat ze geen andere uitweg meer zag. Wat in wezen een erg trieste situatie was, want ze hield erg veel van haar zus.
Dergelijke situaties kom ik bij meer cliënten tegen. Gevangen in een patroon en maar twee opties zien. Ja of nee. Meegaan of verzet. En meestal is het zo dat het Nee heel veel energie kost en tegen iemands wezen ingaat. Maar het ja ook. En dan zit je dus klem.
Als je in zo’n situatie zit, is het van belang om je perspectief te verbreden en naar het patroon zelf te gaan kijken. Om de knoop waarin je samen met de ander verstrikt zit te ontwarren. Een van de belangrijkste draden die verstrikt geraakt is, is de draad van de liefde. Hoe heftiger de emoties, hoe meer de liefde geblokkeerd is geraakt. Terwijl juist die liefde essentieel is om uit dergelijke patronen te stappen. Mijn cliënte houdt van haar zus. Wat er ook tussen hen is, de liefde is er ook.
De liefde kan een belangrijk hulpmiddel zijn om wezenlijk naar de ander te kijken. We willen allemaal gezien worden. Maar juist als we verstrikt zijn geraakt in patronen, maken we dat gezien worden door de ander een voorwaarde om onszelf te mogen zien en serieus te mogen nemen. Het lastige is, dat we hoe de ander ons ziet niet in de hand hebben. Dat is echt afhankelijk van die ander en de mogelijkheden en beperkingen die die ander heeft.
Mijn cliënte lukte het om te zien wat haar aandeel was in het patroon dat ze samen met haar zus gemaakt had. Dat zij omdat ze het respect en de erkenning van haar zus wilde in situaties waarin ze wezenlijk anders dachten ze meeging in dingen die voor haar niet gezond waren. Het patroon was ruzie tot ze toegaf. Ze kan nu zien dat er een andere optie is. Vanuit wezenlijk respect voor zichzelf doen wat zij goed acht. Niet buigen, niet barsten maar haar eigen beslissing nemen. Ongeacht wat haar zus daarvan vindt.
Zit je zelf vast in een ja-nee situatie? Stap dan uit het patroon. Kijk wat je van de ander wilt waardoor je verstrikt raakt. en wat jij nodig hebt om daaruit te stappen. De ander kun je niet veranderen. Jezelf geven waar je behoefte aan hebt? Dat gaat verrassend vaak wel.
Wil je hulp als je zelf in patroon zit en er niet uitkomt? Maak dan een afspraak
.
