Gevoelig zijn is lastig omdat wat je voelt vaak zo ongrijpbaar en onplaatsbaar is. Een aantal dingen weet je meestal wel van jezelf. De meeste hsp’ers hebben een hekel aan mensenmassa’s en je doet ze ook geen plezier met supermarkten of rokerige cafees.
Bij dit soort situaties is nog wel te herleiden waarom je er een hekel aan hebt. Rook die op je ogen of op je keel slaat. Teveel lawaai. Pure fysieke zaken die maken dat je liever ergens anders bent.
Als het om sfeer gaat is het vaak al lastiger. Ik voel me hier niet prettig. Waarom niet?
Hier is het belangrijk dat er twee dingen spelen. De sfeer zelf, én hoe je erop reageert. En dat laatste heeft alles te maken met je karakter.
Een sfeer kan je raken, en bijvoorbeeld herinneringen oproepen, die weer een effect hebben op je emoties. Heb je slechte herinneringen aan gymles op school, dan kan de sfeer in een sportzaal al voldoende zijn om je emotioneel terug te brengen naar die tijd, en voor je het weet wordt je overspoeld door je gevoel.
Nou kun je op het moment dat zoiets gebeurt het nog wel aardig plaatsen. Maar wat denk je dat er kan gebeuren als een hsp’er met echt nare herinneringen aan sport een ruimte binnenloopt waar net een vergadering geweest is over een sportevenement?
Juist. Ook dan kan door de sfeer, door de energie die er nog hangt precies hetzelfde gebeuren. Je wordt geraakt. Recht in je gevoel. En juist omdat je dat op zo’n plek, op zo’n moment niet verwacht overrompelt het je.
Heb je daarentegen juist heerlijke herinneringen aan gymlessen en aan sportdagen, dan zijn dergelijke energieën juist voedend. Want ook dan wordt je geraakt, maar nu op een positieve manier. Recht in je levenskracht en in je vitaliteit. Heerlijk, je voelt je goed in deze sfeer. Je kunt de wereld aan, net als toen.
Hierboven schreef ik al dat hoe je reageert alles te maken heeft met wie je bent. Want als je denkt dat een nare sfeer van vroeger automatisch betekent dat er nare gevoelens opgeroepen worden? Dan vergis je je.
Om bij de gymzaal te blijven. Elke keer dat ik ergens kom waar gevolleybald wordt, komen bij mij de herinneringen boven. En wat me na meer dan twintig jaar nog steeds volop raakt als ik in een dergelijke sfeer kom, is dat ìk dit nooit meer hoef te doen. Deze sfeer, waar ik vroeger zo’n hekel aan had, maakt me tegenwoordig blij. Omdat het bij mij de vrijheid raakt van weglopen bij de laatste gymles, en weten dat ik die bal en dat net van mijn leven niet meer hoef aan te raken. De energie van sport en gymlessen raakt bij mij nog steeds heel heftig. In mijn gevoelens van vrijheid en opluchting. Heerlijk.
En andersom kan dus ook. Een positieve energie van vroeger kan bij iemand sterke verlangens naar het verleden wakker maken. Pure heimwee en verdriet. Zeker als iemand in het heden niet gelukkig is, maar toen wel.
Dezelfde energie, vier volkomen verschillende uitwerkingen. Daarom is het juist voor jou als hsp’er belangrijk om je te realiseren hoe verschillend ook juist andere hsp’ers in dezelfde omstandigheden kunnen reageren.
De meeste sferen zijn namelijk helemaal niet positief of negatief.
Hoewel hier uitzonderingen op zijn. In een eerder artikel schreef ik al over mijn ervaringen op een plek waar een galg gestaan had. Dergelijke sferen zijn voor iedereen naar. Gewelddadige sferen, ruzie, spanning. Niet fijn voor ons.
Maar hou ook hier in de gaten dat er nog steeds twee niveau’s zijn. De pure waarneming, het pure gevoel van wat er buiten je is. Én je eigen innerlijke reactie erop. En het is juist je innerlijke emotionele reactie die veel bepalender is voor de last die je van een bepaalde situatie krijgt.
Ken uzelve stond lang geleden boven het orakel van Delphi. Een uitspraak die iedereen, maar zeker hsp’ers goed ter harte moeten nemen.
