Ik zal een jaar of zeventien geweest zijn, toen ik mijn eerste real life pak Tarotkaarten zag. Mijn neef kreeg ze voor zijn verjaardag en ik was zeer onder de indruk. Neef en ik deelden een grote interesse in het paranormale.
Maar waar daar in huis de I Tjing op tafel lag, was er bij mij thuis geen enkele belangstelling voor alles wat buiten het normale viel.
Als tiener bleef die hele hartstochtelijke belangstelling vooral bij theorie. Ergens begin twintig was ik, toen ik mijn eigen set Tarotkaarten kocht. Een Rider-Waite set, de meest gebruikte versie. En daar ging ik mee oefenen, want ik wilde het kunnen, dat kaartleggen. Ik kon er niets mee. Ik pakte dagkaarten en keek wat ze moesten betekenen. Probeerde daar iets van terug te vinden in de dag. Het lukte me niet. Ik probeerde andere manieren. Geen stap werd ik wijzer.
Mijn normale oplossing als ik iets wil weten is een heel doeltreffende: lees er een boek over, of liever nog, lees er alle boeken die je kunt vinden over. Helaas. Bij de Tarot werkte dat niet.
De boeken spraken elkaar tegen. En ze haalden er van alles bij, zoals numerologie of astrologie. Waar ik ook niets mee kon. Het bleef allemaal abstract.
Ik legde af en toe ook voor anderen, om te oefenen en ik kon er helemaal, helemaal niets mee. Dus legde ik de kaarten weg en ging andere dingen doen.
Ondertussen ontwikkelde ik me op spiritueel gebied wèl door. Onder andere door in de paganistische wereld te duiken. Hier leerde ik onder andere werken met de vier elementen. Geen theorie, maar de energieën herkennen en gebruiken.
Ik ontdekte dat ik met energie kon spelen, dat ik pijn weg kon nemen. Dat ik ontstekingen weg kon halen. Ik wilde een kader en een gedegen ondergrond. Dus volgde ik een opleiding. Ik leerde er ontzettend veel, vooral over mezelf.
En opeens kreeg ik de aandrang om de kaarten weer eens tevoorschijn te halen. En het werkte. Ik had de klik. Boeken? Niet nodig. Wat was er gebeurd?
Ik ben van nature een compulsieve analyticus. Ik analyseer alles en daar wordt ik erg gelukkig van. Dus ook dit werd onder mijn analytische loep genomen.
Ik wilde weten hoe ik de klik naar de kaarten gemaakt had.
Toen ik dat ontdekt had, was de logische stap om dat om te gaan zetten naar een cursus. Want ik wist inmiddels dat ik niet uniek was in het staren naar de kaarten met een boek in mijn hand en een vraagteken in mijn hoofd.
Ik heb een paar jaar met veel plezier intuïtieve Tarotcursus gegeven. Maar hoewel ik het lesgeven enorm leuk vond, en ik heel veel voldoening had in het cursisten helpen met de klik naar hun eigen intuïtie te maken, merkte ik dat ik veranderde.
Ik groeide eruit. Tarot werd steeds minder mijn medium. Ik deed het liever zonder de kaarten. En dus besloot ik met mijn cursussen te stoppen.
Maar ergens bleef het sluimeren. Er ergens vorig jaar realiseerde ik het me. Waarom ik het toen deed, was om de klik. Om mensen de klik terug te geven met hun eigen intuïtie. Om die uit te bouwen. Om hen te helpen ontdekken dat er zoveel meer is dan alleen wat zichtbaar, tastbaar en voelbaar is met de bekende zintuigen.
Want daar ligt mijn fascinatie: bij die hele extra wereld die er zomaar is als je je ervoor open kunt stellen.
En zeker als je net als ik heel erg gevoelig bent, heb je een prima eigenschap om die wereld te verkennen en de schatten die er voor je liggen te ontdekken. En het grote voordeel is, dat het je leven in deze wereld ook enorm verrijkt.
Wat een enorm boeiend verhaal, en tot op zekere hoogte ook herkenbaar! Ik ben ook HSP en ‘in de tarot gerold’. Tot mijn eigen stomme verbazing bleek ik er talent voor te hebben, hetgeen natuurlijk vooral te maken heeft met niet teveel willen analyseren;), maar je intuitief open durven en kunnen stellen. En met levenservaring en liefde voor jezelf en andere mensen. Ik ben er dolblij mee, met die Tarot. Ik gebruik Marseille en Rider Waite decks, en ben niet zo enthousiast over het RW-boekje. Wel over die (engelstalig) van mijn Marseille deck! Erg mooi dat jij cursussen geeft/heb gegeven, ik ga verder op je site bladeren, leuk dat ik je ontdekt heb!