Heel veel hsp’ers willen het ontzettend graag goed doen. Alleen wat is goed? En volgens wie dan? En hoe weet je dat dan?
Goed en Fout
We hebben allemaal een aangeboren verbinding met Boven, met onze Ziel en daarmee met de uiteindelijke Bron van het Goede. Als baby leven we in die vanzelfsprekende manier van zjin en alles is Goed. Dan worden we groter en ontdekken we dat er goede en foute manieren zijn.
Als je probeert te kruipen en je zet je kracht verkeerd in, ga je achteruit. Hoe frustrerend ook, je blijft achteruit gaan tot je het op de goede manier doet. Heb je met lopen je balans verkeerd, dan val je. Allemaal heel natuurlijk, en op zich niet problematisch.
Als je wat ouder wordt, merk je dat je gedrag invloed heeft op hoe mensen met je omgaan.
Als je bepaalde dingen doet, krijg je goedkeuring. Als je andere doet het omgekeerde.
Je ontdekt dat goed en fout een morele lading kunnen hebben en dan wordt het interessant.
Het Goed doen of het Goede doen?
Want wat als wat goed is niet overeenkomt met wat je doorkrijgt via je lijntje? Of wat als je voelt dat hoe jij van binnen bent door de buitenwereld wordt afgewezen? Wat als er andere informatie tussen jou en je ziel komt, zodat wat je van boven doorkrijgt gekleurd of totaal iets anders is?
Kinderen willen graag hun ouders behagen en als wat ze doen hun ouders blij maakt en in overeenstemming is met hun zielsboodschap en hun lichaam dan is er harmonie en groeit in een kind het zelfvertrouwen en het weten dat het zichzelf mag manifesteren zoals het is.
Goed is volgens de regels
Sociale regels zijn niet altijd makkelijk te begrijpen en kunnen zeker een hooggevoelig kind verwarring geven. Maar blijkbaar is het voor de rest vanzelfsprekend.
Oei, het hooggevoelig kind zoekt het probleem bij zichzelf.
Wij gingen naar de kerk thuis. En dat was vervelend en saai en ik moest stil blijven zitten. Dat was heel erg saai. Maar dat lag blijkbaar aan mij. Ik deed het fout….
Goed is wat anderen acceptabel vinden
‘Praat niet zo snel, doe nou eens rustig.’ Die boodschap heb ik zo vaak gehoord, dat ik diep verinnerlijkt heb dat gedrevenheid en enthousiasme maar nutteloze, verkeerde en vooral rare eigenschappen waren. En dat die bobbelende, bruisende kern van levensenergie iets verkeerds was, want tè. En alles waar tè voorstaat was verkeerd, zei mijn moeder. De diepe schaamte die ik daarmee ontwikkelde over een deel van mijn diepste zijn heeft zwaar bijgedragen aan mijn latere vermoeidheidsklachten en energiegebrek.
Goed is wat de autoriteiten zeggen
Als kind hebben de volwassenen de macht en ze lijken het allemaal ook nog eens precies te weten. Dan is de stap om hen te vertrouwen als je innerlijk wat anders zegt snel gemaakt. Als je genoeg eigen ruimte kreeg, kun je dat best hebben. Maar als je ouders hebt, die zèlf hun zielsverbinding kwijt zijn geraakt, zijn dat je voorbeelden. Met alle gevolgen van dien, zeker voor hooggevoeligen bij wie informatie extra diep binnenkomt.
Autoriteit buiten jezelf leggen zorgt voor verlies van verbinding met je Ziel
Er is een wezenlijk verschil tussen doen wat iemand zegt omdat je het ermee eens bent, of omdat je het gevoel hebt dat die ander het over jou te zeggen heeft. Autoriteit en Autonomie horen bij je 7e Chakra. Daar komt je Zielsinformatie binnen.
Maar op het moment dat je af hebt geleerd te vertrouwen op je zielsinformatie en je wezenlijke innerlijke integriteit ben je vatbaar voor energieën van buiten, die zich in je 7e chakta nestelen of tussen jou en je zielsinformatie in gaan hangen, zoals:
- De energie van de kerk die nog steeds hangt in de maatschappij met haar idee dat de mens van nature zondig is. Vergis je niet, ook al ben je niet kerkelijk opgevoed, de boodschap zit diep in dit land.
- De energie van de familie waar in je opgroeide, hoe onvrijer hoe geblokkeerder.
- .De energie de omgeving. Wij zijn zo, en zo moet jij ook zijn.
Dergelijke energieën zijn vaak dominant, zwaar en donker. Je voelt dan ‘ik mag niet,’ of ‘ik moet,’ terwijl bijvoorbeeld je lichaam je laat weten dat het echt zo niet meer kan. Maar het kan zo normaal zijn dat ze er zijn, dat je je niet eens realiseert dat je ze er zijn. Want iedereen in je familie of in je omgeving leeft zo. Dit is hoe het hoort, hoe het goed is. En verzet voelt al heel snel als slecht.
Heel jezelf
De boodschap van dergelijke semi-autoriteiten is altijd gericht op angst. Jouw angst geeft hen macht.
De oplossing is om je angsten te gaan helen.
Als je merkt dat je vastzit, is het zaak om je autonomie terug te gaan pakken en je eigen autoriteit te worden. Dit is waarlijk volwassen worden, gaan staan voor wie je bent. Je eigen verbinding terugpakken met je Ziel, maar ook met de aarde. Realiseer je dat je volwassen bènt, verantwoordelijk bènt. En dat je dus vrij bent om te doen wat je Wil. Omarm je leven want het is van jou.
Dit artikel verscheen eerder op Nieuwetijskind.com.
Het goed willen doen omdat je een diepe innerlijke drang hebt de wereld te helen, verdraagzaamheid en wederzijds respect je minimale zelfgelegde lat aangeeft is niet gemakkelijk. De perceptie van andere mensen, die meer op het behalen van persoonlijke vooruitgang gericht zijn, komt zakelijk, licht egoistisch en soms zelfs kei-hard binnen. Omdat je je het leed van alles en iedereen (emotioneel) aantrekt, kom je vaak niet over als een vrij en vrolijk mens (die alleen luchtige grapjes maakt), wordt je (door hun perceptie) als negatieve denker en zwaar op de hand bestempeld, soms zelfs gemeden. Omdat je als HSP-er direct de omslag van de innerlijke emoties van je gezelschap voelt van vrolijk naar gefrustreerd, omdat jij anders bent/denkt geeft dat, of je wilt of niet, een stukje verdriet wat jij als HSP-er niet kunt verbergen, wat jou dan weer minder sympathiek, zelfs negatiever, doet lijken. Soms denk ik dat mijn hart zoveel groter is als dat van een ander en dat mijn liefde voor mijn omgeving, mijn familie, vrienden, een rupsje zoveel dieper gaat dan bij veel andere mensen. Om ermee om te gaan vergeef ik zo snel mogelijk voor ‘onwetendheid’. Moeilijk en een beetje eenzaam blijft het wel. Een troost voor mijzelf is dat mijn leven om de reis en de kennis van mijn ziel gaat, en dat dat het enige is dat uiteindelijk voor/van mij overblijft.