Terry Pratchett beschrijft in Small Gods hoe goden ontstaan. Hoe een kleine kern zoekend is, wacht op verering om zo te kunnen groeien. Pratchett is bevriend met Neil Gaiman en het is denk ik geen toeval dat de ideeën over goden in American Gods behoorlijk lijken op die van Pratchett. Nou komen die van Pratchett ook niet uit het luchtledige. Het idee dat mensen hun eigen goden scheppen, dat godvormen menselijke creaties zijn en dat de macht die een godheid heeft afhankelijk is van de hoeveelheid volgers vind je ook terug in diverse magische stromingen. Is het waar?
Voor mij is een dergelijk idee een stukje van de puzzel. Lang geleden zat ik in een praatgroep over wicca en daar zat iemand die later zich bekeerde tot het evangelisch christendom. Bij de EO deed ze haar verhaal en wat ze vertelde was dat ze in die kerk een overweldigende energie voelde, en voor haar was dat duidelijk, dat was God. Ah, een groepsgeest riep ik in gedachten uit. Een groepsgeest is een bekend gegeven in de westerse magie. Simpel gezegd, als mensen op ritueel niveau gaan samenwerken wordt de groep een eigen identitiet, met een eigen groepsziel. Een geheel dat meer wordt dan de som van de delen. Groepsenergieën vinden we ook op andere gebieden. Menigten zijn niet voor niets meeslepend, van hun energie gaat een aanzuigende werking uit, die het individu kan overspoelen zodat iemand zijn ik, zijn indivualiteit loslaat en opgaat in het geheel. Astrale wezens kunnen zich aangetrokken voelen tot dergelijke energieën, zich ermee verbinden en voeden. Het is in het belang van dergelijke wezens dat mensen zich blijven verbinden zodat de voeding kan blijven stromen. Ze kunnen sterk worden, en machtig, dergelijke wezens. Maar goden zijn het niet. Ze kunnen zich wèl zo voordoen. Zodat ze meer volgelingen, is meer macht, is meer voedsel krijgen. Groot en sterk kunnen ze worden. Maar ze zijn opgeblazen, en ze lopen leeg als hun volgelingen hen verlaten.
Er zijn ook wezens die groter zijn dan wij. Die bestaan, onafhankelijk van ons. Waar wij contact mee kunnen krijgen en die een bewustzijn hebben waar wij in verdrinken. Ook zij kunnen wat met onze energieën, maar ze zijn voor hun voortbestaan niet van ons afhankelijk, hooguit in zoverre zij een rol willen spelen in ons menselijke leven. Er zijn wezens die met ons op gelijke voet staan, met als belangrijkste verschil dat wij fysiek zijn en zij niet. Er zijn wezens die ons willen steunen, ons willen helpen hier. Er zijn er die spelletjes spelen. Er zijn er voor wie wij niet meer zijn dan stukken op een schaakbord, soms weliswaar geliefde stukken, maar nog steeds ondergeschikt aan een groter, eigen doel.
Wij leven niet alleen, en het niet-fysieke is meer dan een door mensen ontstaan collectief (on)bewuste waar blauwdrukken van onze geest rondzweven op zoek naar invulling. Wij leven in werelden die bevolkt zijn met wezens. Wezens met eigen doelen, wezens met wie we ons kunnen verbinden, die ons helpen, steunen en voor wie we op moeten passen. Wij zijn niet alleen. Tenminste, in mijn wereld.
