Gevoeligheid is een gave, maar je moet er wel mee leren omgaan. Meestal verrijkt ze mijn leven. Maar soms is verrijking een gemengde zegen. Een paar jaar geleden maakte ik met twee vriendinnen een wandeltocht langs de Zuiderzee. Toen we de afspraak maakten was het voor mij nog het IJsselmeer. Ik was er nog nooit geweest, behalve heel lang geleden een rit over de afsluitdijk. En nu stond ik aan haar oever.
Ik was verbaasd door de schelpenrand langs het water. De vriendin die deze wandeling georganiseerd had, lachte erom. ‘Wat had je dan verwacht?’ zei ze, ‘Dit is eeuwenlang een zee geweest.’ Ja, dat wist ik wel. Ik had het gezien op oude kaarten. Een zeetje, een piepklein hoekje van de Noordzee, met de Waddenzee en haar eilanden ertussen. Voor driekwart omsloten door land. Dat kon nooit veel zee geweest zijn, verwachtte ik.
Tot ik de schelpen zag en ik me echt openstelde. En daar was ze, de Zuiderzee. Niets geen meer, geen energie van zoet water, maar een zee die zich door een smal strookje kunstmatig aangelegd land niet zomaar liet veranderen. Hier leefden zeewezens en lagen scheepswrakken op de bodem. Hier was de energie ziltig. Wij mochten dan de naam van dit water gewijzigd hebben, dit water had haar eigen mening over wat ze was. Mij had ze overtuigd, ik kon haar echt geen meer meer noemen.
En zo liepen we die zonnige zomermiddag langs de kust. Ik had veel te veel binnengezeten en had dit contact met de natuur heel hard nodig. Ik was open zo ver als ik kon, en dat is ver. Gelukkig wist ik toen ook al hoe ik openheid kon richten, zodat ik mijn openheid weg kon houden van mijn wandelmaatjes. We waren om twee uur gestart en tegen vieren waren we op de dijk naar Hoorn. Degene met het boekje met de wandelroute las af en toe de bijzonderheden die bij bepaalde punten geschreven waren voor. Een stukje voor Hoorn maakte de dijk een bocht. Er stond daar een of ander wegwerkvoertuig en een stukje verder een bouwkeet. Het was een naargeestig stukje weg. Maar toen zei degene met het boekje dat we ons eens open moesten stellen omdat hier iets speciaals was. Wat wilde ze niet zeggen, we moesten maar voelen.
‘Ik vind dit helemaal geen fijne plek,’ zei mijn andere vriendin. ‘Wat is hier dan?’
Mijn vriendin met het boekje lachte alleen maar.
Ik voelde nog steeds de zee. Maar verlegde toen mijn aandacht naar het land, in de aarde. Helemaal, zonder me in te houden of af te schermen. Niet verstandig. Want toen voelde ik het. Tot in elke vezel van mijn lijf.
Angst, hevige, ontzettende, acute doodsangst. Van mannen, gezonde mannen die wisten dat ze sterven gingen. En het waren er veel. Misschien wel meer dan twintig. Het was gruwelijk en ik snapte er niets van.
‘Hier zijn mensen doodgegaan,’ riep ik. ‘Wat is hier gebeurd? Is hier een schip vergaan?’
‘Nee,’ zei mijn vriendin vrolijk. ‘Hier stond de galg.’
Juist, ja. Toen snapte ik het wel.
Het heeft me meer dan een uur gekost voor ik alles kwijt was. Mijn vriendin heeft zich verontschuldigd, ze had geen idee dat het zo’n effect op me zou hebben. Ik heb er veel van geleerd. Me nooit meer zo diep openstellen als ik niet weet wat ik tegen ga komen. En meer over doodsangst en de inhumaniteit van de doodstraf dan me lief is.
Tegenwoordig ben ik dus veel voorzichtiger. En veel beter in me afschermen. Maar dit soort plekken zoek ik nog steeds niet op. En ik weet inmiddels zeker dat de nare gevoelens die ik als kind had op sommige plekken en die ik altijd aan teveel fantasie geweten had, werkelijker waren dan mijn ouders en ik toen dachten.
Ik kom nog steeds graag aan de Zuiderzee. Maar naar een bepaalde bocht in de buurt van Hoorn hoef ik nooit meer.
Watch movie online Rings (2017)Watch movie online Logan (2017)Watch movie online Get Out (2017)
