Schaduwwerk

Schaduwwerk, mijn schaduw omarmen en naar het licht brengen. Het klinkt zo simpel. Maar dat was en is het bepaald niet. In de schaduw zit de pijn. Zit wat er niet zijn mag. Zit schaamte, terecht of onterecht. Kortom, de schaduw heet niet voor niets schaduw.

Innerlijke delen bevrijden uit de schaduw

Als je met blokkades werkt, zit je vaak meteen in het schaduwwerk. Maar dan gaat het vaak om eigenschappen die onterecht in de schaduw terechtgekomen zijn. Het drukke kind dat rustig moest zijn. Het creatieve kind in een gezin dat creativiteit maar flauwekul vindt. Het intelligente kind uit een familielijn waarin aanpassen aan de buitenwereld en zijn zoals iedereen het allerbelangrijkste is. Zomaar drie voorbeelden van delen van het Zelf die vanwege een onwelkome omgeving in de schaduw geraakt zijn. Vaak met diepe angst en schaamte. Er kan echt een enorme lading op op zich prachtige eigenschappen zitten. Als je er maar op werd afgewezen of er totaal niet in werd gezien.

Dit schaduwwerk, om deze delen te bevrijden is enorm lonend. De schat in de schaduw is bepaald geen loze kreet want deze wezenlijke eigenschappen weer in het licht brengen is – hoewel het proces vaak heel pijnlijk is- met recht transformerend. Energie, levensvreugde, zelfs gezondheid kun je herwinnen als je de schat vanuit de schaduw haalt en deze integreert in je leven. Je leven zàl veranderen, ten goede.

Nare eigenschappen omarmen

Er is ook een andere vorm van schaduwwerk. Eentje waar ik ineens ingegooid werd. Het omarmen van je minder fraaie eigenschappen. In mijn geval hebberigheid. Ik weet allang dat ik hebberig kan zijn. Ik stop het weg, schaam me ervoor. Probeer het te onderdrukken en sla dan door naar weggeven. En ontdek soms dat het me ontsnapt. Dat ik toch gehandeld heb uit hebberigheid. Niet fijn.

Eens in de drie weken zit ik in een spirituele meditatiegroep ‘zitten met de spirituele wereld.’ Waarin het gaat om een band op te bouwen met je helpers in de Geestenwereld. Vorige week was er weer zo’n bijeenkomst. En na de pauze diende zich er een nieuwe helper aan, die me iets heel nieuws deed ervaren. Een totale omarming van mijn eigenschap van hebberigheid. Een oprechte acceptatie dat ik dat ook ben. En vanuit die totale openheid en acceptatie kon ik er ook naar kijken. Het was niet voor het eerst dat ik met hebberigheid werkte, ik had al door dat er een band was met de energie van tekort, vanuit vorige levens en het oorlogsverleden van mijn ouders en grootouders. Dat helen had al een hoop verandering gebracht. Maar ik had nog steeds ergens dat akelige trekje over.

Hulp vanuit de spirituele wereld

En vanuit die totale liefdevolle acceptatie werd liet deze gids mij voelen dat deze hebberigheid verbonden was met een nog akeliger trekje: ressentiment. Een speciale vorm van afgunst op mensen die wel hadden wat ik niet had. Terwijl ik vond dat ze (veel) minder goed werk leverden dan ik. Ergens was iets in mij dat het niet eerlijk vond. Dat vond dat ik recht had op wat zij hadden, omdat ik immers beter was dan zij. Het was enorm confronterend, maar vanuit die totale, liefdevolle acceptatie werd het onderzoeken van hoe het nou zat een interessante puzzel. Het mooie was, dat ook mijn schaamte omarmd werd en me tegelijkertijd op een wezenlijk niveau duidelijk werd dat dit niet nodig was. Ik ben immers mens, en mensen bouwen nou eenmaal compensatiemechanismes die flink ongezond kunnen zijn.

Ik heb zoveel moeten moeten doen om mezelf te kunnen worden. Om vrij te kunnen zijn, om zichtbaar te kunnen zijn. Mijn talenten te kunnen laten stromen, om succes te kunnen accepteren. En dan kon ik soms kijken naar mensen die het allemaal in de schoot geworpen leken te krijgen. Niet dat ze niet hard werkten, dat deden ze vast. Maar dat hun werken zo makkelijk resultaat opleverde. Terwijl als ik keek naar wat ze nou konden, ik wìst dat mijn werk beter was.

Liefde is de sleutel

Wat die gids me deze keer liet voelen was dat ik vanuit liefde voor mezelf dat allemaal los kon laten. Dat hoeveel meer ik mezelf en mijn eigen talenten omarm, hoe rijker en gevulder mijn leven wordt. Ik mag liefdevol kijken naar mijn hebberige, naijverige, ressentimentele ik en voelen dat dit allemaal te maken heeft met energie van tekort. En dat dat tekort alleen opgevuld kan worden door mij te openen voor de overvloed die bij mij past. Nog meer worden wie ik ben. Nog meer mezelf openen voor mijn zielsenergie. Het is een proces van erin en eruitschieten. Een nieuwe beweging. Het steeds meer loslaten van kijken naar de ander. Een weer dieper begrijpen van energetische wetmatigheden en van hoe vanuit liefde er altijd meer dan genoeg is.

Ik ben er nog niet. En ik heb zo’n gevoel dat als ik hier klaar mee ben, er weer wat op me te wachten zal liggen. Ik ben benieuwd.

En jij? Wat zijn jouw ervaringen met schaduwwerk? Ik lees het graag hieronder. En wil je weten wat er in jouw schaduw verborgen zit dat getransformeerd kan worden tot schat? Denk dan eens aan een reading.