Voorouderwerk: chronische generationele blokkades verhelpen

‘Joh,’ zegt mijn shiatsutherapeut. ‘Sinds jij dat voorouderwerk gedaan hebt, voelt je lichaam echt anders aan.’ Ik geloof haar meteen, maar ik heb er zelf niet echt zo’n idee van.

‘Je hebt het niet meer meteen koud als ik met je rug bezig ben. Vorig keer had je aan het einde nog een deken nodig, vandaag heb ik je niet over kou gehoord.’

Kou als manifestatie van angstenergie

Da’s waar. Ik was het alweer vergeten. Ik geef mezelf eens in de zes weken een shiatsubehandeling cadeau, en ik had het altijd, altijd onmiddellijk koud. En dan bedoel ik dat de electrische deken waar ik op lag, op maximaal kon staan. Dat ik altijd onder een deken lag, ook als het buiten vijfentwintig graden was en dat ik de kou in golven van mijn rug kon voelen komen.

In het energiewerk is kou heel vaak loskomende angst. En ik ben de afgelopen jaren door een proces van confronteren van diepe angsten gegaan. Die alles te maken hadden met een heel ongezonde erfenis vanuit mijn vader’s voorouderlijn.

Een tijdje geleden kwam mijn dochter bij me. ‘Mam, ik heb alles om creatief bezig te zijn voor het grijpen liggen. Maar ik doe het niet.’ Haar schrijven, haar tekenen en haar handwerken, alles lag stil. Hm, dacht ik bij mezelf: dit patroon ken ik. Dat ik nog iets uit te zoeken had met creativiteit wist ik.

Een familiepatroon wordt zichtbaar

Toen mijn dochter echter kwam, moest ik meteen aan mijn vader denken. Mijn vader was een enorm cratieve man. Wat zijn ogen zagen, konden zijn handen maken. Hij kon alles. Maar ik heb hem nooit zomaar iets moois om het scheppen zien doen. In huis stonden twee houtsnijwerkjes die hij zelf gesneden had. Hij had al het materiaal ervoor in huis. Maar hij deed er nooit iets mee.
Mijn moeder vertelde dat hij ooit een joker getekend had, ‘zo mooi’ zei ze. Die was kwijt en ze heeft hem nooit meer zien tekenen

Maar hij maakte wel van oude eiken kasten onze nieuwe keuken, schilderde zelf het huis van buiten en van binnen, en deed elke klus die gedaan moest worden zelf. Zolang het maar praktisch was. Dan mocht het. Een patroon dat ik bij mezelf herkende. Die trui die ik aan het breien was? Die kwam wel af, sinds ik een paar jaar geleden besloten had, dat ik projecten af wilde maken. Maar creatief schrijven? Zelfs bloggen lukte alleen maar omdat ik er zo hard aan gewerkt had om dat open te breken. En er zat altijd spanning op. Sinds ik met shiatsu aan diepe blokkades aan het werken was, was de spanning zo groot geworden dat ik op een gegeven moment besloten had maar even te stoppen want ik trok de spanning niet meer. En ik had geen idee van het waarom.

Als je ergens middenin zit, is het lastig om overzicht te krijgen, en om helder te krijgen waar en hoe je aan de draden van de energetische knoop kunt trekken om die te ontrafelen. Maar nu ik dit patroon bij mijn dochter zag en me realiseerde dat dit bij mijn vader vandaan kwam, kon ik als het ware vanaf een afstandje naar de lijn kijken.

Altijd in de overleefstand

Wat ik zag was een plicht om hard te werken en om het werk Serieus te nemen. En een verbod op plezier, want plezier was maar lichtzinnigheid en dat was de weg naar de afgrond. ‘In het zweet des aanschijns, zult gij uw brood verdienen.’ Voldoening mocht wel. Maar plezier, uitdaging en creativiteit laten stromen? Nee. In hoofdletters en met uitroeptekens.
Dromen over wat je zou willen, proberen je dromen waar te maken? Allemaal verboden. Je moest het doen met wat je krijgen kon. Werk was om brood op de plank te krijgen om te overleven en nergens anders voor. Zo had God het verordend en wie waren wij om daar tegenin te gaan?
Het besef dat het anders kon, was ergens wel aanwezig. Kunstenaars, architecten, mensen die voor zichzelf begonnen waren, die bestonden immers. Maar er was een soort van overtuiging dat die mensen ‘toestemming’ hadden gehad om dat te mogen. Wij hadden dat niet.
Creativiteit moest dus ingedamd worden want haar loslaten zou maar tot najagen van zaken die niet voor ons soort mensen bestemd waren leiden. En daar kon – opnieuw voor ons soort mensen – niks goeds van komen. Geen wonder dat ik mijn vader geen hobbies had. En geen wonder dat bij mijn dochter alles stokte. Net als bij mij.

De lijn opschonen: licht, lucht en vrijheid

Maar nu kon ik helder kijken naar de lijn en samen met mijn spirituele helpers deze voorouderlijn schoonmaken. Dat was nog een heel karwei, want deze ideeën zaten heel diep, gevoed door meerdere generaties die ze verinnerlijkt hadden en zo hun leven hadden geleefd. Het was aan de ene kant pijnlijk om te zien wat deze mensen zichzelf aangedaan hadden. Tegelijkertijd was het mooi om te zien hoe deze bagage los mocht en de lijn steeds lichter en stralender werd.

‘s Avonds had ik een dolgelukkige dochter die drie bladzijden achter elkaar geschreven had. En weer volop inspiratie had. Bij mij duurde het allemaal wat langer. ‘Niet zo gek mam, jij hebt er veel langer in vastgezeten.’ (Ik heb een wijze dochter, en ja, dit is geschreven met haar toestemming). Twee maanden later stroomt bij mij van alles weer. Ideeën voor workshops, ideeën voor blogs. Schrijven gaat vanzelf. En zonder die afschuwelijke spanning in mijn maag. Omdat het mijn creativiteit is, die ik mag gebruiken zoals ik wil. Terwijl ik dit opschrijf, voel ik hoe vreemd en onwennig het allemaal nog is. Maar ook hoeveel plezier het geeft.