Ken jij de paradox van het (geen) ruimte innemen?

De paradox van het ruimte innemen is dat je ervaring van hoeveel ruimte je inneemt haaks kan staan op hoe anderen jouw ruimte innemen ervaren. Dat is behoorlijk abstract, dus ik zal het verduidelijken.

Wat is ruimte innemen

Ruimte innemen doe je allereerst letterlijk. Op een stoel waar jij zit, kan ik niet gaan zitten. En als ik ergens sta, is daar geen plek voor een ander. Je neemt ruimte in met je lichaam en die ruimte respecteren we meestal wel, tenzij iemand erg onbeschoft is en meent dat iedereen voor hem uit de weg dient te gaan.

Ruimte nemen we ook in door onze aura, het onzichtbare energieveld om ons heen. Hoeveel ruimte je inneemt met je aura is verbonden met hoeveel plek je jezelf geeft en hoe comfortabel je je voelt waar je bent. Jezelf kleiner maken bijvoorbeeld, doe je letterlijk met je aura.

Hoeveel ruimte je aura inneemt wisselt. Voel je je vrij, zeker en op je gemak, dan is je aura ruimer dan als je je bedreigt of onzeker en ongemakkelijk voelt. Heb je het gevoel dat je er niet mag zijn, dan krimpt je aura. Zeker als de negatieve gevoelens over jezelf, over je leven of over leven hier op aarde langdurig zijn, kan het opgeven van ruimte zo’n gewoonte zijn geworden, dat je aura permanent zo ongeveer tegen je lichaam aanzit. Met al dan niet een paddestoelenhoed rondom je hoofd.

En omdat we onze eigen ruimte, onze eigen energie om ons heen nodig hebben, voelt dat echt vreselijk (maar geen nood, dat gevoel kun je gewoon wegstoppen, niks aan de hand…).

Hoe voelt dat nou?

Als je geen energetische ruimte inneemt, kun je je heel erg onvrij voelen. Zeker ten opzichte van anderen die in jouw ogen wel ruimte hebben. Zomaar doen wat ze willen, geen rekening houden met anderen – met jou bijvoorbeeld – terwijl jij bij wijze van spreken geen stap zet zonder aan het effect op anderen te denken en je af te vragen of je dat wel kunt maken.

Ook hier is het weer een kip-ei kwestie: geen ruimte innemen voelt onvrij en als je je onvrij voelt, krimpt je ruimte.

En natuurlijk maakt onzekerheid dat je je makkelijk ook onvrij voelt en wakkert onvrijheid je onzekerheid makkelijk aan. Màg ik wel ruimte innemen? Kàn ik het wel? Hoe moet het? Pak ik dan niet van anderen? Hoeveel mag ik hebben? Hoe weet ik dat ik niet teveel pak? Ik wil niet nemen ten koste van anderen, want ik wil niet doen wat mij aangedaan is en wordt. Dat is jouw ervaring. Maar hoe ervaren anderen jou?

Zo werkt de paradox

Paradoxaal genoeg kunnen mensen die zichzelf ervaren als nooit ruimte hebbend door anderen juist ervaren worden als mensen die alle ruimte innemen en om wie altijd alles moet draaien. Hoe kan dit?

Omdat ruimte innemen een staat van zijn is. En je handelen bepaalt. Ben jij die moeder die vanuit haar behoefte aan rust en orde van haar kinderen verlangt dat ze stil doen? En dat steeds opnieuw moet zeggen? Ervaar je het gebrek aan rekening houden met jou als het ontnemen van ruimte? Er is een dikke kans dat het andersom precies zo werkt.

Dit soort mechanismen zie je ook in familiesituaties, zeker rondom de feestdagen. Degene die gek wordt van gezellig bij elkaar en komt omdat ze zich gepusht voelt, ervaart net zomin ruimte als degene die zo graag de hele familie weer ziet en dan weer rekening moet houden met die spelbreker die altijd maar vroeg weg wil. Lichaamstaal en stekeligheden? Dat is vaak de taal van mensen die zich in hun ruimte aangetast voelen. Erg onprettig, onbehulpzaam en onwerkbaar.

Het draait om degene zonder ruimte

Overspannen mensen en mensen met een burn out nemen in het dagelijks leven vaak meer plek in dan ze denken. Net als zieke mensen. Want omdat zij niet kunnen meedraaien met het normale, moet de aanpassing van de andere kant komen.

Tegelijkertijd zit je in zo’n situatie vaak tot over je oren klem tussen ongezonde patronen, weet je niet hoe je nee kunt zeggen en hoe je grenzen aan kunt geven. Weet je kortom niet hoe je nou op een gezonde manier ruimte inneemt. En voel je je vaak vreselijk bezwaard over de last die je je omgeving berokkent. Of die omgeving die last nou voelt of niet. Het kan erg verrassend zijn om als je in zo’n situatie zit eens te kijken of waar jij je nou het meest bezwaard over voelt ook is waar de ander het meest last van heeft. Je zult zien hoever die twee uit elkaar kunnen liggen.

Zelfde gebeurtenis, verschillende perspectieven

Dit is dus de paradox. Hoe jij iets beleeft, zegt niets over hoe anderen diezelfde situatie beleven. En beide belevingen zijn waar, alleen de perspectieven zijn verschillend. Ervaar je geen ruimte? Dan is die ervaring net zo echt als die van de ander die precies het omgekeerde ervaart. Omdat beide ervaringen subjectief zijn. Als je kijkt naar de objectieve werkelijkheid, zul je een spel van energie zien. Waar beide partijen deuken hebben en deuken krijgen. Omdat beide partijen de werkelijkheid ervaren en dus kleuren vanuit hun eigen referentiekader. En omdat ze om elkaar geven en zich zo graag door de ander gezien willen voelen.

Wat gebeurt er nou?

Stel je partner komt binnen en gooit zijn jas over een stoel. En jij maakt vervolgens een opmerking over kapstokken. Het feit dat je partner zijn jas zomaar neergooit in plaats van op te bergen, kan op jou overkomen als het claimen van ruimte. Zomaar, zonder rekening te houden met anderen spullen in de gemeenschappelijke ruimte brengen, die een andere, afgesproken plek hebben. Iets wat jij nooit zou doen. Je aura wordt kleiner, en op een gegeven moment wil je die energetische ruimte terug en spreek je je partner erop aan.

Op je partner kan jouw opmerking precies hetzelfde effect hebben. Hij komt thuis, is moe, legt die jas daar even neer en daar kom jij beslag op zijn tijd, en dus zijn vrijheid en ruimte leggen. Iets dat hij nooit van jou zou vragen. Zijn aura wordt kleiner, en op een gegeven moment wil hij zijn ruimte terug en zegt nee, nu niet.

Zo zijn er natuurlijk veel meer voorbeelden. En hoe heftiger iets je raakt, hoe energetisch beladener het wordt en hoe meer effect het heeft op je aura en dus je ruimte.

Wat kun je doen om je ruimte te houden?

Haal de lading van situaties af. Hoe meer je de situatie zelf kunt ervaren, hoe minder verhaal er is en hoe minder je dus geraakt wordt. Dat heeft als voordeel dat je je boodschap naar de ander ook neutraler brengt zodat de kans op heen- en weerkaatsen van energie een stuk kleiner is.

Het is handig om op een ander tijdstip het probleem ter sprake te brengen. Zodat de ander snapt waarom jij x zo lastig of vervelend vindt

Zelf kun je gaan oefenen met ruimte innemen. Leer je aura kennen. Ontdek hoe je eigen energie voelt. Zodat je in de gaten krijgt wanneer je energie opgeeft en je je ruimte kleiner maakt.

Andermans’ ervaring is niet jouw probleem, nog jouw verantwoordelijkheid

Dit is voor hooggevoelige mensen zeker, iets om heel goed in je oren te knopen. Want je hebt recht op je eigen plek, je eigen manier van doen en je eigen grenzen. Als behoeften botsen, is het een kwestie van met elkaar in gesprek gaan om ervoor te zorgen dat je het op zo’n manier oplost dat je allebei er mee kunt leven. En dat kan soms best even puzzelen zijn, want als je allebei geneigd bent om in te schikken, kan dat – zoals je hierboven gezien hebt – nèt verkeerd gaan. Wees dus duidelijk over je behoeften en waar je bereid bent in te leveren en wanneer niet. En hoe beter je je grenzen neer kunt zetten en hoe steviger je in je eigen energie zit, hoe makkelijker dat is.

Opmerkingen? Ik lees ze graag.
Was dit artikel nuttig voor je? Geef dan een like of deel het op social media. Voor jou een kleine moeite en je doet er mij een groot plezier mee.

Heb je dit allemaal gelezen, herken je jezelf hierin en zou je graag hulp willen? Kijk dan eens hier.