Hooggevoelig en kwetsbaarheid

Als kind wilde ik graag dicht bij mijn moeder zijn. Zeker in onbekende situaties. Ik had grote behoefte aan veiligheid want de wereld was al overdonderd genoeg. Helaas kreeg mijn moeder van de wijkverpleegster het advies om mij te leren om beter zonder haar te kunnen. Dus moest ik naar de creche. Waar ik het afschuwelijk vond, maar ja, dat maakte geen indruk. Want het was goed voor me, en ik speelde er toch zou leuk. Wat moet je anders doen als peuter? Als je gemerkt hebt dat wat jij zegt of voelt toch geen zin heeft?

[sta_anchor id=”kwetsbaarheid” /]Overgevoelig

Blijdorp: eigen foto]

Mijn moeders standaardreactie als ik verdrietig was:  ‘Je moet er niet om huilen.’ Dat alles maakte dat ik al snel leerde dat er voor mijn emoties geen plaats was. Wegstoppen, want ze waren maar vervelend voor anderen. En het signaal dat ze waren werd toch niet gezien. Nu snap ik dat ze vanuit haar mentale zijn haar best deed me te troosten.

Goed bedoeld

Vroeger bestond hooggevoelig nog niet. Overgevoelig bestond wel. Dat was ik dus. En overgevoelige kinderen moesten harder gemaakt worden. Ergens kan ik mijn ouders daarin wel begrijpen. Want andere kinderen vonden mijn huilen net zo vreemd als mijn ouders. Met dat verschil, dat mij aan het huilen maken voor sommigen een leuk spelletje was. Dat ontaarde in een pesten dat mijn hele basisschooltijd geduurd heeft.

Vooral mijn vader had de term overgevoelig nogal snel in de mond toen ik klein was. Achteraf begrjjp ik dat hij bezorgd was. Want met overgevoelig zijn kom je er niet in het leven, dan ben je te kwetsbaar en ben je te weerloos. Dat was zijn angst. Want dat was zoals hij was opgevoed. Emoties, zoals huilen? Dat waren zwakheden waar anderen, sterkeren, misbruik van konden en zouden maken.
Wat hij dus deed, was een pantser bouwen. Zoals een kreeft dat doet. Een harde schil waarachter alle kwetsbaarheid verstopt zit. Vooral voor hemzelf. Niet huilen, nooit huilen. Nooit zichtbare pijn. Want dat was zwakte. En zwakte was gevaarlijk.

Wegstoppen achter het pantser

Dit is de collectieve boodschap waarmee nog niet eens heel lang geleden zowat alle hooggevoeligen werden opgevoed. Wees hard, toon geen zwakte, bouw een pantser. Verstopt wat je voelt, wie je bent want het leven kent geen genade voor zwakkelingen. En we geloofden die boodschap, eeuwenlang. We leerden dus vluchten in het mentale, we leerden pantsers bouwen. We leerden onszelf afschermen van onze diepste kern, en we leerden die boodschap doorgeven en doorgeven en doorgeven.
Nu is er een kentering. We mogen weer hooggevoelig zijn, we ontdekken langzaam dat we ons niet aanstellen, we leren dat emoties tonen geen bron van zwakte is. We benoemen kwetsbaarheid, en hoe het laten zien daarvan juist sterk is.

Bescherming loslaten is eng

Maar toch. Want het is ook eng. Er is geen wiel, er is hooguit een aanzet tot een wiel. En het is aan ons om het allemaal uit te vinden. Kwetsbaarheid is kracht? Maar hoe dan? En hoe zit het dan met de mensen die daaroverheen walsen? Wat doe je dan? Als je huilt en je omgeving bestempelt je toch als zwak? Of juist dan probeert om over je heen te lopen?
Als je omdat je je grenzen niet aan kunt geven tegen een burn out aanzit, en je werkgever en de bedrijfsarts je pushen om tòch weer (meer) aan het werk te gaan terwijl jij voelt dat je daar echt nog niet klaar voor bent?
Als je familie je niet begrijpt, niet wil zien hoe je je echt voelt omdat zij nog stevig in hun pantser of hun hoofd zitten en zich daar prima bij voelen?
Hoe hou je je dan staande?

Kwetsbaarheid vergt moed

Er is een ding wat ik geleerd heb: om kwetsbaar te kunnen zijn is kracht nodig en moed. Hoe meer ik mijn pantser opgeef, hoe meer mijn ware ik zichtbaar wordt. Dat is een kwetsbaar proces, want in mijn beide hele familielijnen zit de boodschap dat dat ware ik maar beter verborgen kan blijven. Het voelt dus vreselijk eng, om laagje voor laagje mijn pantser steeds verder los te laten. Een proces waarbij ik door diep te gaan in mezelf erachter kom dat ik tòch nog stukken pantser heb. Op plekken waarvan ik dacht er allang klaar mee te zijn.
Maar het kan nog zachter, nog opener, nog wezenlijker. En òf dat kwetsbaar voelt.

Maar de paradox is, dat zodra ik het aandurf het dat niet is. Zodra ik juist die stukken achter het pantser kan omarmen en verwelkomen, ze zien voor het mooie dat ze zijn.Of door de pijn die verstopt zat aan te gaan, dan voel ik dat dat kwetsbare gevoel wegebt. Want ik accepteer dan weer een stukje meer van wie en wat ik ben. En daarmee wordt ik onkwetsbaar voor de meningen en de oordelen van anderen.

Mezelf omarmen geeft ruimte

Rijswijkse Bos, eerste lentebloemen. Eigen foto

Als ik voel dat ik ergens nog niet klaar voor ben, en dat echt totaal durf te omarmen, dan laat ik het zien, op zo’n manier dat de ander voelt dat het waar is. En op het moment dat die ander voelt dat voor mij dit niets afdoet aan mijn eigenwaarde en mijn zelfbeeld, heeft die ander geen middel om mij over te halen om tegen mijzelf in te gaan.
Want ik voel wat voor mij juist is. En juist die eerlijkheid, dat oprechte laten zien wie je bent en waar je staat, kan bij de ander de beweging brengen die nodig is om te accepteren dat dat inderdaad is wie en wat ik ben.
En ik los het niet alleen voor mezelf op, maar ook voor degenen die na mijn komen. Hoe meer er bij mij stopt, hoe vrijer mijn nageslacht kan zijn in de beleving van hun hooggevoeligheid.  Want hoe meer ik hun en hun emoties kan accepteren als normaal. Want het ìs normaal.

Mezelf zijn geeft vrijheid

En het mooiste is, dat hoe meer ik mijn hooggevoelige zelf mag zijn, hoe beter ik om kan gaan met zowel de hooggevoeligheid van anderen als met hun pantsers. Hoe meer pantser ik oplos, hoe meer ik kan zien waar de ander het heeft. En hoe meer ik begrijp dat het voor die ander nodig is. Omdat dat het beste is dat hij heeft, op dit moment. Ik hoef de strijd niet aan te gaan. Ik weet waar ik sta.

Meer lezen over kwetsbaarheid:
Waarom triggers je triggeren
Ben jij ook zo bang?

Opmerkingen? Ervaringe? Deel ze hieronder, ik lees ze graag.
Kun je iets met dit artikel, geef een like of deel het.

Dit bericht heeft 2 reacties

  1. margo de werk

    Ik lees je verhaal met tranen in mijn ogen ivm overlap eigen ervaringen als kind en alle worstelingen ermee, ik heel en groei nog steeds en al ben ik 50 plus en is het een hele klus ik ben t kind in mezelf aan het leren ruimte in te nemen en ook de volwasse Margo er te mogen laten zijn ,groei in mijn assertiviteit etc etc eindelijk kom ik in mijn leven ook zelf aan de beurt veel lieve helende groeten Margo

  2. Louise

    Nou je komt wel binnen en nee niet te laat, ik herken en voel je verhaal…Ik ben altijd opgelucht als meer mensen dezelfde problemen hebben.. Ik ben van een eerdere generatie , opgegroeid in he Haagse in de jaren ‘50……. Wel met gaven ik kom juist van moeders kant uit een spirituele familie , maar daar werdt al helemaal niet over gesproken en ja hard zijn en niet voelen, nou heb ik altijd gedacht dat mijn ouders niet beter wisten omdat zij en hun ouders de Oorlog hadden mee gemaakt…En jawel, ik ben me als een jongetje gaan gedragen, toen mijn moeder plots het gezin verliet, was ik ontroostbaar, en m’n vader zei hou maar op met huilen, en plots kon ik niet meer huilen. ( de korte versie). Ik redde mezelf altijd door het leven, dat heb ik wel geleerd……. Uiteindelijk ben ik met m’n gaven gaan werken, ik kan met m’n handen alles, lichaamswerk, energieen ,helderziend ,teveel om op te noemen en vind/vond het allemaal normaal, niemand vond mij hoog gevoelig, mooi masker, sterke vrouw……. ik behandelde ook de zware problemen , veel mensen met kanker en andere nare problemen….veel met de dood te maken gehad….. en nu jaren later, kreeg ik 3 jaar geleden een mega burnout ,totaal plat nu ben ik langzaam aan het opkrabbelen , en weet je, nog snapt niemand ook m’n kinderen niet dat zo’n sterke alleskunner dit overkomt…… Weet je soms voel ik me onzichtbaar, ik leid 2 levens, eentje voor mezelf ( ik heb een heel rijk innerlijk) en eentje voor de buitenwereld , gelukkig heb kennis gemaakt met de Chinezen en Acupunctuur en ik kwam thuis, het holistische denken, binnen 10 min wisten zij wie ik was……ik zal m’n lessen hier hebben moeten leren, maar oh jee ik ben in het koude westen helemaal niet op m’n plek…..toch lieve hagetessa ben ik niet bitter en vergevingsgezind de doktoren en zelfs de natuurarts verklaren me gezond, en toch voel ik me ziek…maar als geboren optimist ga ik er vanuit dat het allemaal goed komt…..dat ik beide helften van mezelf kan integreren tot een geheel en dat ik eindelijk thuis kom in mezelf,ik wens jou een prachtig 2018 toe……Louise , zorg goed voor jezelf, het is de reis niet het doel.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.