Bodemloze Pijn deel 1

Ken je dat? Dat sommige mensen nooit genoeg hebben van iets? Of het nou gaat om bemoediging, aandacht, vertrouwen of liefde, het is alsof je kunt blijven geven en het is nòg niet voldoende.  Wat je ook doet, hoezeer je ook steunt, het lijkt maar niet te landen.

Dat kan voor jezelf heel vermoeiend zijn. En op een gegeven moment wordt het ook irritant. Dan kun je soms denken dat iemand eens een schop onder haar of zijn kont moet hebben. En dan schrikken van jezelf omdat dat niet zo’n aardige gedachte is.

Het kan ook zijn, dat je bij jezelf merkt dat jijzelf ook zoiets bij je draagt.  Je blijft bijvoorbeeld maar aandacht willen hebben, ook al hou je jezelf in de hand, het gevoel van meer, meer, meer blijft.   En dan vind je jezelf een aanstelster. Want er is toch immers geen reden (meer). Dus geef je jezelf een schop en stopt het gevoel snel weg zodra het waagt even de kop op te steken. Omdat je vindt dat je op moet houden met je aanstellen. Want hard zjjn tegen zichzelf is iets waar veel hsp’ers helaas erg goed in zijn.

Onder dergelijke patronen, onder bodemloze putten zit altijd pijn.  En omdat je in het nu vaak geen reden meer ziet,  zit daar vaak al een stevig oordeel op.  Dat oordeel loslaten is  vaak erg moeilijk en regelmatig beangstigend.  Want het oordeel zorgt ervoor dat de werkelijke emotie die de oorzaak is van je bodemloze gedrag voor je bewuste verborgen blijft.

De pijn is vaak verbonden met een eigenschap van het jonge kind dat je was, en die niet geleefd mocht worden. Keurden je ouders iets van je af dat wezenlijk was voor wie je eigenlijk bent, dan kan dat zo hard aangekomen zijn, dat je dat stukje van jezelf als het ware afgesplitst hebt. Het doet niet meer mee. Soul loss wordt dat in het sjamanisme genoemd. Een stukje van je ziel draagt de pijn zodat de rest verder kan. Omdat stukje heen zit de energie van degenen die het veroordeeld hebben. Een permanente boodschap dat dit deel verkeerd is en er niet zijn mag. En die boodschap doet pijn. Heel veel pijn.

Maar die pijn is belangrijk, want die pijn is de enige link naar dit stukje van je wezen dat je nog hebt. Als de pijn er niet zou zijn, zou je alle verbinding ermee kwijt zijn. Omdat je zelf het oordeel van je ouders overgenomen hebt . Je hebt zo gleerd om dat deel van je te veroordelen dat als de pijn je er niet aan zou herinneren dat hier iets heel erg mis is, je het voor eeuwig weggestopt zou houden. Dit ben ik niet, dit hoort niet bij mij, want dit is verkeerd.

Het paradoxale is dat het juist vaak de mooiste stukken van jezelf zijn die zo’n oordeel over zich heengekregen hebben. Uit angst, onvermogen of onwetendheid van de buitenwereld.
Vaak zit er een flinke familielading op. Een kind dat tè creatief is, zodat de ouder die dit herkent en niet gelooft dat je daar iets mee kunt in het echte leven met angst aanziet hoe het kind dit stuk leeft. Want daar gaat het er niet mee komen. En dus het kind de boodschap geeft dat het meest wezenlijke deel van haar er maar beter niet kan zijn.
Het hooggevoelige kind van wie de boodschap in de familie al generaties is dat de wereld hard is en dat je maar beter een dikke schil kan hebben, leert dat het overgevoelig is en dat dat een slechte eigenschap is.

En de pijn blijft. Maar inmiddels leef je zo lang met dat oordeel dat je het bent gaan geloven. En is de pijn voor je bewuste zelf een herinnering aan wat er verkeerd is aan je.  Geen wonder dat je die pijn  niet voelen wilt. En je dat oordeel van vroeger nu zèlf gebruikt om je pijn eronder te houden. Je doet nu tegen jezelf precies zo als je omgeving vroeger tegen dit stuk van jou deed.

Toch is de stap naar wezenlijk voelen wat er aan de hand is de eerste stap naar genezing. Als je voelt wat er onder het

patroon zit, als de pijn er mag zijn, als je voelt wat het oordeel is dat je over jezelf gekregen hebt en de overtuiging voelt die je dus over jezelf getrokken hebt, kun je opnieuw met de ogen van de volwassene gaan kijken.
En dan zie je dus dat het de pijn is van je innerlijke kind, waar eigenlijk niks mis mee is. Sterker nog, dat een enorm leuk kind is. Met kwaliteiten die een verrijking van jou en je leven zijn en die daar weer deel van uit kunnen maken, als je dit kind weer omarmt.

Eigen ervaringen? Opmerkingen? Ik lees ze graag.
Vond je dit artikel nuttig? Je doet me een groot plezier door het te liken op fb of een tweet te geven.

Dit artikel is ook verschenen bij Earth Matters.