Het internet staat vol aarde-oefeningen. Van een koord vanuit je stuit naar het midden van de aarde tot boomwortels laten groeien vanuit je voeten. Iedereen is het er over eens dat aarden belangrijk en gezond is.
Toch zijn een heleboel mensen slecht of zelfs niet geaard.
En bijna iedereen heeft wel eens aarde-oefeningen gedaan. Meer aarden is bij de nodige mensen die met spiritualiteit bezig zijn, al dan niet hsp’ers een bekend nieuwjaarsvoornemen.
En toch, het beklijft niet, dat aarden.
Mensen doen het een paar dagen of zelfs weken en dan komt de klad erin. Geen tijd voor de oefeningen. Te druk met andere zaken.
Als ik in mijn parktijk vraag of mensen bekend zijn met aarden, of wel eens oefeningen ervoor gedaan hebben hoor ik regelmatig ‘eigenljk zou ik wel moeten oefenen, maar….’
Geldt dit ook voor jou?
Tijd is prioriteit: als je iets belangrijk vindt, maak je er tijd voor. Als je ergens geen tijd voor hebt en je zegt het wel belangrijk te vinden, staat het toch niet hoog op je lijstje. Dan zijn er drie mogelijkheden.
Òf je vindt het minder belangrijk dan je denkt. Ga dan eens bij jezelf na hoe dat komt dat andere dingen een grotere prioriteit hebben.
Òf je vindt jezelf minder belangrijk dan je denkt. Wat is er aan de hand in jouw leven dat iets wat nuttig en belangrijk voor je is, moet wijken voor andere dingen? Wat is er nodig voor je om jezelf hoger op je lijstje te zetten?
Òf eigenlijk wil je onbewust helemaal niet aarden. Maar je doet het puur omdat het goed voor je is….
Wanneer aarden niet goed is
Wat ik heel vaak zie is dat mensen zichzelf aarden terwijl ze dat eigenlijk niet willen. Puur omdat het nou eenmaal goed is. Dat betekent jezelf forceren. En forceren kost een hoop energie en gaat hoe dan ook een keer fout. Omdat je jezelf aardt vanuit je bewuste wilskracht en er een tegenkracht in je is, die helemaal die kant niet op wil.
Je onderbewuste wil juist van de aarde weg, en drie keer raden wie die strijd gaat winnen.
Als dit de manier is waarop jij je aardt, kun je beter iets anders doen.
Aarden betekent je verbinden met de aarde. Veel hsp’ers willen eigenlijk hier niet zijn. Bijvoorbeeld omdat ze vinden dat hier geen plek voor hen is. Je verbinden met een plek waar je eigenlijk niet wilt zijn kan alleen maar door jezelf te forceren. Zie hierboven….
Jezelf aarden betekent dat je steeds dieper in je lichaam komt. Het betekent dat je onherroepelijk steeds meer in je eigen lijf komt en dan kom je dus ook je blokkades tegen.
Veel hooggevoeligen zijn bijna totaal gericht op de buitenwereld. Dat maakt dat ze een slecht contact met hun eigen binnenwereld hebben. Ze kennen hun eigen emoties niet goed, zijn vaak bang voor hun eigen negatieve emoties of hun eigen kracht. En dus is aarden eerder bedreigend dan uitnodigend. De enige manier waarop ze zichzelf tot aarden kunnen zetten is via wilskracht. Forceren dus.
Geen wonder dat het niet hoog op de prioriteitenlijst staat. En terecht. Want op deze manier aarden werkt niet.
Maar aarden is wèl belangrijk
Want aarden geeft je energie en stevigheid. Aarden geeft kracht. En aarden brengt je dieper in je eigen lijf en in dieper contact met jezelf. Wat maakt dat je makkelijker je eigen ruimte inneemt, grenzen aan kan geven en je je basis in jezelf gaat vinden waardoor je steeds minder afhankelijk bent van de buitenwereld.
Hoe kan het wèl?
Door jezelf te aarden zonder jezelf te forceren.
Als je aarde-oefeningen doet, begin dan op een plek waar je je prettig voelt. Een plek waarmee je je wel wilt verbinden.
Als je hier niet wil zijn, heeft dat een reden. Kijk hoe je hier wel wilt zijn. Maak bijvoorbeeld een verschil tussen de maatschappij en de aarde zelf. Je kunt jezelf prima verbinden met de aarde terwijl je vindt dat deze maatschappij beter anders zou kunnen.
Kleine stapjes: Je hebt je energie ooit teruggetrokken voor een reden. De omgekeerde beweging maakt dat je innerlijke alarm af zal gaan: ‘dit is niet veilig.’ Forceer jezelf niet, neem je angst serieus. Aarden hoort comfortabel te zijn. Het hoort meerwaarde te hebben want anders doen we het niet.
Die meerwaarde ga je pas ervaren als je vertrouwen hebt in het aarden. En als dat vertrouwen groter is dan je angst. Dat betekent niet dat je je angst moet onderdrukken of overwinnen. Dat betekent dat je je angst kunt laten wennen. Net als je een kind meeneemt in een ombekende situatie. ‘Kijk, dit is het nou. Zo voelt het.’ En net als je dat bij een echt kind zou doen, hou je rekening met de draagkracht van je angst. Zodat je angst weet dat ze bij jou veilig is. Zo vergroot je langzaam maar zeker je draagkracht. Op deze manier aarden geeft blijvend resultaat. En maakt dat je je aarde-0efeningen wel volhoudt.
Is dit nuttig voor je? Je doet me een groot plezier als je dit deelt op facebook of een tweet geeft. En ik lees graag je reactie hieronder.
Hoi, ik heb momenteel het gevoel dat waneer ik ga aarden juist leegloop en daarna dan weer hoog zit. Dit vind ik zo lastig want ik kan dan bv nog en eens op een bankje zitten.
Herkend iemand dit?
Hallo Kristian
Er kunnen verschillende dingen aan de hand zijn. Het is mogelijk dat je spanning uit je lijf loslaat, maar dat dit zo’n ongewone ervaring voor je is, dat je schrikt en daarom weer stevig terugvalt in het bekende patroon. Het is ook mogelijk dat je jezelf forceert om te aarden. Forceren kost veel energie, want over het algemeen hebben mensen goede redenen om niet geaard te zijn. Forceren hou je ook niet vol en dus schiet je meteen terug in je oude patroon. Helemaal omdat forceren je meer kost dan oplevert. Ik hoop dat je iets kunt met deze antwoorden. Mocht je precies willen weten wat er aan de hand is, om dit op te lossen, dan raad ik je aan om een reading te laten doen.
Precies wat ik zocht: “niet willen aarden” is mijn probleem in dit leven. Ik voel me prima als ik in de tuin werk of wandel op bepaalde plaatsen, maar als ik zo pardoes moet aarden, dan zweef ik liever weg 😉
Reizen vind ik heerlijk, als ik maar onderweg ben voel ik me altijd top. Tot ik arriveer op een bestemming of thuis. Dan wil ik weer reizen. Of verhuizen. Maakt niet uit waarheen.
Dit heeft te maken met een trauma uit een vorig leven wat ik nog niet heb verwerkt. Dat ik dit nu weet, maakt het makkelijker om het “niet aarden” te accepteren van mezelf. Het is inderdaad een soort gebod, gij zult aarden 😉 nou, ik zal ook wel aarden, maar het duurt nog even…
Gerry, dank je voor het mooie artikel. Ik heb bewust op internet gezocht naar informatie ‘juist niet aarden’, en kwam toen tot mijn verrassing meteen bij jouw pagina terecht 🙂
Het ‘juist niet aarden’ voelt voor mij al al jaren een vaag soort persoonlijke behoefte, omdat ik me er beter door voel en ik juist altijd meer energie krijg als ik me vooral níet aard.
Omdat dat me zo’n tegenstelling leek tegen de natuurlijke aard van de mens, kreeg ik geen echte hoogte van de oorzaak van die behoefte. Ik vroeg me ook af of dit eigentijdse ‘gij zult aarden’ in oude tijden ook bestond of dat er toen misschien anders over werd gedacht. Kortom, het bleef wat hangen als een beetje ongemakkelijk vraagstuk zonder echte handvatten. Vandaar ook dat ik vandaag op internet ging zoeken of er meer mensen waren die daar mee bezig waren! Ik ben in ieder geval blij dat ik niet de enige ben!
Ik dacht dat het misschien te maken heeft met mijn geboortehoroscoop, waar ik maar 12% aarde heb, (Maan in aardeteken) en verder erg veel lucht, en dan nog wat water en vuur. Dat leek me een min of meer logische verklaring dat ‘aarde’ niet echt mijn element is.
De letterlijke aarde, voeten op de grond, wandelen in de natuur, in de tuin werken enz gaat me prima af, ik zit dan lekker in mijn vel. Het ‘probleem’ van me los willen maken van de aarde is voor mij meer zacht energetisch, het voelt alsof mij lijf zich wel lekker thuisvoelt op aarde, maar mijn astrale lichaam zich juist niet (of heel weinig) wil verbinden met de vele vibrerende energiën van gebeurtenissen, plaatsen en van mensen (vooral groepjes of groepen mensen) en dieren. Ik voel dat ik snel mijn energie daaraan kwijtraak. Het voelt bijna als een soort hypnose die geleidelijk een soort slaapwandelaar van me maakt en me uit mijn focus haalt. . Maar als ik in gedachten mijn astrale lichaam een klein stukje optil, iets boven de aarde houd, stroomt de frisse energie ineens weer binnen en ga ik lekker in een flow en doe en kan van alles.
Ik heb er nog nooit van gehoord dat je je astrale lichaam bewust kan laten dalen of stijgen, maar dat is wel zoals ik het ervaar, en ook zo kan aansturen (dat heb ik wel stukje bij beetje moeten leren, door steeds na te gaan hoe het ervoor en daarna voelde)
Misschien heb ik gewoon van nature veel meer behoefte aan mentale energie en hoef ik naar af en toe de aarde ‘aan te tippen’ .
Ik ben benieuwd hoe jij hier tegenaan kijkt, en ook of er meer mensen zijn die het ervaren zoals ik het doen. Hartelijke groet,
Erna
O, wouw, nou snap ik wat er steeds gebeurt! Dank je wel! nu snap ik het EN weet ik wat ik er aan kan doen!
Bedankt voor je artikel. Het maakt heel veel in me los, zowel herkenning als jee, nog een lange weg te gaan. Het niet willen incarneren snap ik zeker, en niet alleen omdat ik hsp ben. En forceren werkt inderdaad juist averechts, heb ik ook ervaring mee. Als ik me echt wil gronden vanuit mijn gevoel dan ga ik meestal naar het bos en al wandelend (liefst op blote voeten) ben ik heel blij dat ik de Aarde ben en mag zijn. Ik voel me dan één met alles wat er is. Bij mij gaat het meestal mis wanneer ik niet in de natuur ben. Ik kan de maatschappij wel loskoppelen gelukkig maar tóch zijn er moeilijke momenten waarin ik dan duidelijk voel dat ik er niet wil zijn. Ook dit staat los van de Aarde zelf want ze is prachtig en mijn ziel heeft er bewust voor gekozen om hier wél te zijn, inclusief de lessen die daarbij horen. Wel fijn jouw artikel want het brengt me weer terug waar ik even de draad kwijt was…
Aarden op zich is niet verkeerd, echter bij hsp werken meditatieve aardingmethoden niet altijd of kunnen verkeerd uitwerken, wat een weerstand of weglaten van aarding tot gevolg kan hebben. Niet meditaieve aardingmethoden hebben die weerstand meestal niet. Niet meditatieve aarding methoden zijn bv op blote voeten lopen, zingen, creatief of muzikaal bezig zijn, een wandeling maken ( liefst in natuur), inde tuinwerken, stuk gaan fietsen.
Zeer herkenbaar momenteel! Dankjewel!
Ben al langere tijd bezig met een proces waarbij ik langzaamaan steeds dichter bij mezelf lijk te komen. Alsof ‘de waarheid’ over wie ik ben steeds meer aan de oppervlakte komt, duidelijk word.
Sinds kort besef ik me pas ècht dat ik niet wìl aarden. Een groot deel van mijn leven heb ik besteed aan het helpen van mensen die er, om welke reden dan ook, niet (altijd) wilden zijn, zowel in werk als privé. Ik was degene die hoop probeerde te brengen en krampachtig voorhield hoe mooi het leven is. Deze overtuiging ben ik zelf al even kwijt, net als mijn inspiratie en mijn kern. Dit klinkt alszijnde ‘depressief’ maar zo voel ik het oprecht niet. Ik wil voor (de) aarde(n kiezen maar dan zal ik die weerstand moeten opheffen. Hiermee ga ik zelf aan de slag maar sta zeker open voor tips!
Dankje.
Ik ben je blogartikels aan het doorlezen en heb eindelijk een healer gevonden met 2 voeten op aarde die toch openstaat voor het fijngevoelige, maar zonder de spirituele bullshit, excuse my french. Fijn, héél erg fijn. Exact wat ik zocht. Ik ga me in de gestelde vragen hier verdiepen.
Bij deze heb ik me ingeschreven op je nieuwsbrief. 🙂
Dank je wel. Veel leesplezier.
Mooi dat je onderscheidt maakt in het contact met de aarde of met de maatschappij. Door te leren contact met de aarde te maken en niet met de maatschappij heeft mij veel gebracht. Mooi geschreven!
Wat fijn dat ook het niet willen eindelijk eens in perspectief gezet wordt! Het wordt altijd zo gemakkelijk gezegd: ‘dan wil je het gewoon niet graag genoeg’. Maar daar is dus inderdaad een onderliggende, hele goede, reden voor die graag serieus genomen wil worden. Fijn om dat zo eens bekeken te zien :-).
Wel vind ik het nog steeds heel moeilijk te geloven dat het, indien je het wél echt helemaal wilt, ook echt altijd kan. In het bos gaan aarden met twee zieke kinderen thuis wordt in mijn ogen toch echt wel lastig, of kan je daar ook oplossingen voor vinden als de onderliggende redenen om het tegen te houden opgelost zijn?
Zelf formuleer ik het liever als dat indien je het wel echt helemaal wilt, je het ook echt altijd kunt lèren. En leren is iets dat tijd nodig heeft, voor de een meer dan voor de ander.
Je leert aarden door het te doen. Elke dag even de tijd nemen op een plek waar je je graag mee verbindt. En als je het op die plek kunt en je voelt wat het je brengt, ga je uitbouwen naar andere plekken.
In het bos gaan aarden met twee zieke kinderen thuis werkt niet. De oplossing is om zodra ze beter zijn, regelmatig in het bos gaan aarden en als je het daar beheerst dat in je huis gaan oefenen. Zodat als ze weer ziek zijn, je iets aan je aarding hebt omdat het je steviger maakt.
En als het in je huis niet lukt, is daar ook weer een reden voor. Dus ook dan opnieuw, niet forceren, nooit forceren, jezelf serieus nemen en met de reden aan de slag. Dat is steeds opnieuw het recept. Succes verzekerd, mits je jezelf de tijd gunt.
Hier heb ik echt wat aan. Begrijp beter waarom ik dat aarden pas langzaam aan opzocht. Heel mooi : rekening houden met de draagkracht van je angst zodat je angst weet dat ze veilig is bij je.
Dank je wel
Graag gedaan.
Goed artikel. Inderdaad, niet geaard zijn heeft soms te maken met ‘niet hier willen zijn’ en het onbewust niet accepteren van je incarnatie. Sinds ik me daar van bewust ben geworden, zet ik stapjes. Aarzelende stapjes wel, en soms een stapje terug… Want inderdaad, de angst. Leren met die angst om te gaan en te aCcepteren is een proces…
Klinkt heel goed, en ja, het is een proces. Heel veel succes ermee.
Fijn dat hier eens anders naar gekeken wordt!
Ik ben al jaren bezig om te landen en hulpverleners hebben me willen helpen door me wel even te laten gronden. Dit maakte alleen dat ik nog verder van de aarde afkwam.
Nu ik na jaren werken heel langzaam contact kan maken met de aarde merk ik pas hoeveel ellende er in mezelf verstopt zit en waarom ik het contact met de aarde verbroken heb. Aarden kan dus een hele klus zijn!
Ja, dat even iemand gronden…. Aarden is meestal een hele klus. Neem je tijd, het gaat je echt opleveren!
Een heel mooi artikel! mijn complimenten!
Dank je wel.
Ik schrok al…waarom je beter niet kunt aarden….
Goed artikel en zoals met bijna alles, wanneer je niet echt, echt wilt zal het niet of slechts tijdelijk werken. Wanneer je die weerstand in jezelf blijft ontkennen en zegt dat je heus wilt, vergeet het maar. Willen vanuit je voelen dus en niet willen vanuit je hoofd, dan is het een idee van forceren inderdaad.
Allergie voor ‘moeten’ is niet zo verkeerd als vaak gezegd wordt dus. Jezelf serieus nemen en liefdevol met jezelf om gaan.
Bedankt.
De titel was een tikje provocerend :-).
Da’s ook omdat ik de boodschap zo belangrijk vind. Fijn dat je het goed vindt.
…..Goh,eigenlijk eens klare taal!…..dank je wel! Liefs Monie
Ik hou van duidelijk 🙂