In Eindhoven had je toen ik nog een kind was een leegstaande kerk die omgebouwd was tot een overdekte speeltuin. Niet zo’n ballen- en springkussentent zoals je nu veel ziet. Maar een echte buitenspeeltuin, alleen dan binnen. We gingen daar af en toe heen en meestal vond ik het daar best leuk. Van die keren kan ik me dan ook niet veel meer herinneren. Van die ene keer die anders was wel. Vooral omdat wat er gebeurde voor me zo onbegrijpelijk was. Watch Full Movie Online Streaming Online and Download
Het was een feestje geloof ik. Ik was in ieder geval niet met mijn ouders, maar met een vriendinnetje. Ik weet nog dat ik ergens langs de muur aan het spelen was. Ineens, zonder dat er een reden of aanleiding was, voelde ik me helemaal anders. Vervreemd van alle spelende kinderen. Anders. Zo verdrietig. En ineens moest ik huilen.
Gelukkig had een mevouw die daar werkte door dat er iets aan de hand was. Ze nam me mee naar buiten. Door een zijdeur naar een kleine ommuurde tuin. Daar was gras en er waren bomen. Het was er rustig en vriendelijk. Langzaam voelde ik hoe het verdriet me losliet. Ik werd weer mij.
Of de mevrouw me nou begreep weet ik eigenlijk niet. Misschien had ze vaker te maken gehad met kinderen die overweldigd waren door de drukte of zoiets. Ze was in ieder geval heel vriendelijk en legde aan de andere kinderen uit dat ik even me niet zo goed voelde, maar dat het wel weer over zou gaan. Dat bespaarde mij tekst en uitleg. Wat heel fijn was, want ik begreep het niet. Waarom voelde ik me ineens zo naar op een plek waar iedereen blij was? Wat was er toch aan de hand met mij dat mij dit soort dingen gebeurden?
Geen wonder dat anderen me vaak raar vonden. Dat vond ik mezelf ook.
De herinnering en het gevoel van toen zijn me altijd bijgebleven. Jaren later pas, kon ik wat daar toen met me gebeurde eindelijk thuisbrengen. Wat er gebeurd was, was dat ik beland was in de oorspronkelijke, religieuze energie van die kerk. Een energie van naar binnen, verstilling, maar ook van de kleinheid en de zondigheid van de mens voor het Goddelijke.
Geen voedende energie, maar eentje die erop gericht was om mensen naar binnen te laten kijken om berouw te hebben over hun zonden. En dat werkte dus.
Die energie in combinatie met merken dat ik ineens op een totaal ander niveau zat dan alle anderen maakten dat ik me ineens intens verdrietig voelde. En het buiten zijn, met mijn voeten op het gras liet me de boel weer loslaten.
Door wat ik nu weet over energie kan ik dit soort herinneringen uit mijn kindertijd thuisbrengen. Weet ik dat ik niet raar ben, maar gewoon gevoelig voor energieën. En weet ik dat ik niet de enige ben die dit soort dingen meegemaakt heeft als kind, of nog meemaakt. Tegenwoordig weet ik wat ik ertegen kan doen. En herken ik het, mocht het onverhoeds toch nog gebeuren.
En jij? Hoe zit het bij jou? Deel jouw verhaal hieronder. Roblox Free Unlimited Robux and Tix