In mijn praktijk maak ik regelmatig mee dat mensen komen omdat verdriet of pijn niet overgaan, wat ze ook doen. Ze hebben zoveel gehuild. Ze hebben allerlei therapeutische technieken toegepast, maar niets hielp.
Mijn bodemloze woede
Mijn persoonlijke ervaring hiermee is met woede. Jaren geleden had ik ontzettende last van eczeem op mijn handenpalmen. Ze zaten onder de blaasjes die ontzettend jeukten. Volgens de dokter kwam deze vorm van eczeem door vocht. Er was een hittegolf en ik kreeg dus van mijn eigen zweet. De zalf die ik kreeg om mijn huid droger te maken maakte het alleen erger. Dus het enige wat ik kon doen was pappen en nathouden met vaseline en hopen dat we een slechte zomer zouden krijgen.
Een dag later ging ik naar een meerdaagse sjamanistische workshop en moest ik een flink eind rijden om er te komen. Het zweet liep langs mijn handen terwijl ik reed en ik dacht dat ik gek werd van de jeuk.
Niet van mij
Ik was al langer met woede bezig, en ik wist vaag dat ik een stuk woede in mij had wat ik maar niet opgelost kreeg. Niet dat ik er veel last van had, dacht ik. Tijdens die workshop bleek echter, dat het niet mijn woede was. Maar die van mijn vader. Iemand die hem na stond had hem ooit intens gekwetst en dat had hij nooit verwerkt maar allemaal weggestopt. Ik was hem daarmee gaan helpen. En nu liep ik dus rond met een kokende, zinderende woede die maar niet overging, wat ik ook deed. En die ik op mijn beurt ook weer zo goed had weggestopt dat ik helemaal niet in de gaten had, hoe erg ze was.
Ik heb toen hulp gehad met het teruggeven van de woede aan mijn – toen al overleden – vader. En bijna meteen daarna was de jeuk weg. De blaasjes begonnen voorzichtig weg te trekken.
Op de terugreis liep het zweet weer langs mijn handen. Er kwam geen een blaasje bij. Ik had geen jeuk. De hittegolf duurde voort en ik had nergens meer last van.
Tegenwoordig zijn eczeemblaasjes mijn wegwijzers. Als ik er eentje heb, weet ik dat ik ergens woede in me heb, die ik niet wil zien. Het is er altijd maar een, hooguit twee. En zodra ik de woede erken en ermee aan de slag ben, is de jeuk over.
Teruggeven van voorouderpijn
Kinderen willen nog wel eens ‘helpen’ als ze papa of mama zien worstelen of zien dat zij pijn die voor hen te zwaar is om te dragen weggestopt hebben. Lief bedoeld, maar dergelijke pijnen zijn voor het kind niet alleen net zo zwaar, je kunt ze niet voor anderen oplossen. Dus de pijn blijft, wat je ook doet. De pijn is letterlijk bodemloos. “Gelukkig” is er een oplossing, namelijk wegstoppen. Zo worden emotionele pakketjes regelmatig doorgegeven en doorgegeven en doorgegeven. Weggestopt en niet gevoeld. Tot ze bij iemand komen die niet meer verder kan. Want de energie is op. Of omdat wegstoppen om een andere reden niet meer lukt. Maar loslaten of genezen lukken ook niet.
De oplossing hier is om de pijn terug te geven aan degene van wie ze oorspronkelijk w
as. Omdat alleen hij of zij die pijn kan verwerken. Dat kan ook als die persoon al overleden is. Soms weet iemand precies van wie de pijn was. Soms is alleen duidelijk dat de pijn uit een voorouderlijn komt. Gelukkig hoef je niet precies te weten, hoe je voorouder heette om de emotie terug te geven. Energie is magnetisch en als jij hem loslaat met de intentie hem terug te sturen naar waar hij hoort, gaat hij aankomen.
Gidsen inschakelen
Als je het moeilijk vindt om iemand pijn terug te geven, kun je de pijn ook aan een van de gidsen van die persoon geven, die de pijn dan kan bewaren tot de persoon er klaar voor is om er zelf mee aan de slag te gaan. Ik heb ooit mogen zien hoe deze energieën letterlijk heel zorgvuldig opgeslagen worden om op het juiste moment onder de juiste omstandigheden teruggegeven te worden. Zodat ze het leerproces aan de andere kant van degene van wie ze waren ondersteunen.
Heb jij het idee dat je rondloopt met onverwerkte lasten van anderen?
Dan is voorouderwerk misschien iets voor jou.
Lees ook: Bodemloze pijn deel 1
Herkenning? Reacties? Ik lees ze graag.
Je hebt weer een mooi en herkenbaar stuk geschreven Gerry!
Dank je.