De Oververantwoordelijkheid van hsp-ers.

Als er iets is wat ik bij veel hooggevoeligen zie is het moeite met verantwoordelijkheid. Aan de ene kant hebben ze vaak de neiging om verantwoordelijkheid voor hun hele omgeving op hun schouders te nemen. Maar aan de andere kant hebben ze vaak het gevoel dat zij over alles wat ze doen verantwoordelijkheid af moeten leggen aan een onzichtbare autoriteit. Of hebben ze het gevoel dat zij zelf niet vrij mogen zijn in de keuzes die ze maken, bijvoorbeeld voor meer ruimte of meer plezier in hun leven.

[sta_anchor id=”oververantwoordelijk” /]Schuld, Schuld, Schuld

Verantwoordelijkheid blijft een lastig begrip. Want als er iets fout gaat, is de eerste reactie in onze maatschappij altijd om een schuldige aan te wijzen. Die dan boete moet doen en straf moet krijgen. En vervolgens vinden we het gek dat mensen proberen hun verantwoordelijkheid te ontlopen.Omdat we eigenlijk niet in verantwoordelijkheid geïnteresseerd zijn, we vinden schuld veel belangrijker.
Als je hooggevoelig bent kan de boosheid van anderen als je een fout gemaakt hebt, of de nadruk op de schuld die je dan hebt, intens binnenkomen. Meestal niet in verhouding met wat er daadwerkelijk gebeurd is.Een omgestoten glas water kan aanvoelen als een misdaad en in plaats van dat je leert dat als je een probleem veroorzaakt je dat kunt oplossen verval je in een verlammend schuldgevoel.

Schuldgevoel is aangeleerd

Schuldgevoel is een interessante emotie, omdat ze van buiten komt. Het is de buitenwereld die roept om schuld en straf. De emotie die van binnen komt is spijt. Dat is het gevoel dat we achteraf gewild hadden dat we wat anders gedaan hadden. Spijt leert je om in verbinding met jezelf te blijven, zodat je bij een volgende gelegenheid wel zult kiezen voor de optie waarbij je je van binnen goed voelt.
Schuldgevoel daarintegen is een emotie die komt als de spijt uitblijft, maar je van buiten het gevoel krijgt dat je die spijt wel had moeten hebben omdat je bljkbaar iets verkeerds gedaan hebt, ook al voelt dat helemaal niet zo. Dat kan, zeker voor een jong kind, enorm verwarrend zijn. Want je voelt je goed bij een actie, maar de buitenwereld veroordeelt je. Wat nu?

Angst voor schuld vraagt om houvast: Regels in plaats van je innerlijke gids

 Zware drukkende Energie: Dit is verboden

Hoe dat werkt? Iemand wil graag bepaalde stappen zetten, zoals meer ruimte innemen en heeft het gevoel dat dat niet mag. Dat gevoel is meestal zwaar en drukkend, alsof er een soort donderwolk boven je hoofd hangt. Soms kan iemand ook een stem horen die het verbiedt, of is het een weten dat die stap verboden is. Maar wie het dan verbiedt? Dat is dan onduidelijk. Het rationele antwoord is ‘niemand, natuurlijk mag ik dit wel.’ Maar het gevoelsmatige antwoord is dat hoewel je niemand kent, je heel goed weet en/of voelt dat er wel degelijk iemand is die vindt dat jij deze stappen niet mag zetten. Of bang is dat als je ze gaat zetten dat heel gevaarlijk voor je zal zijn.

Jij bent niet meer autonoom

Wat er dan gebeurd is, is dat je je autoriteit letterlijk weggegeven hebt aan astrale ‘beschermers,’ of patronen om je in het gareel te houden. Als je contact maakt met je zevende chakra wordt dat snel duidelijk. Dat is vaak klein, en je bent er zelf niet of maar gedeeltelijk. Je stelt het beschikbaar voor degenen van wie je dacht dat ze het beter wisten.

De paradox is, dat juist de mensen die hun autoriteit en hun autonomie het meest weggegeven hebben zich over het algemeen oververantwoordelijk voelen voor anderen. Want dat moet. Als ze iets zien wat anderen niet zien, menen ze dat ze het dus ook op moeten lossen. Als een ander een probleem heeft, maken ze het hun probleem Anderen zien lijden vinden ze vreselijk moeiijk. En wat ze helemaal moeilijk vinden is anderen de verantwoordelijkheid geven over wat ze hun aandoen of aangedaan hebben.

Verantwoordelijk voor je ouders

Zeker als het gaat om hun ouders, zullen ze liever de verantwoordelijkheid voor de fouten van hun ouders ten opzichte van hun op hun eigen schouders nemen (ze konden er niks aan doen), dan erkennen dat hun ouders volwassen mensen waren. Hoe gewond ook door hun eigen verleden, ze waren en zijn zelf verantwoordelijk voor hun acties. Dat betekent niet dat ze hun ouders hoeven te gaan confronteren met alles wat ze fout gedaan hebben. Dat betekent wel erkennen dat hun ouders door hun acties schade aangericht hebben bij hen. Dit is belangrijk omdat de verantwoordelijkheid nemen voor de schade betekent dat je jezelf ten eerste opstelt als ouder van je ouders, en dat is niet gezond voor je. En ten tweede dat je op die manier je de schade zelf uit de weg gaat en daarmee de wond laat zitten. En dat is nog veel ongezonder voor je.

Het is een patroon dat ik heel veel zie. Want als je verantwoordelijkheid neemt voor het gedrag van je ouders en dat vergoeilijkt, hou je je daar mee bezig. En ga je de pijn die het gedrag veroorzaakt heeft uit de weg, zodat je die niet hoeft te voelen. Maar daarmee hou je de schade die aangericht is door verkeerd ouderschap zelf in stand. En daarmee blijf je weg van de verantwoordelijkheid die je wel hebt naar jezelf, om heling te vinden.

Pak je leven terug

Stap er dus uit. Laat de verantwoordelijkheid voor anderen los en kies voor je eigen leven. Verantwoordelijkheid voor jezelf laat je groeien, geeft je rijkdom en vreugde. En ja, dat gaat soms gepaard met ontdekken dat je ergens weggestopt pijn hebt. En dat je daar dus genezing voor nodig hebt zodat je de ongezonde patronen gebaseerd op het uit je bewuste houden van de pijn kunt laten gaan.
Vraag je je af hoe jij omgaat met verantwoordelijkheid, of waarom jij vast blijft houden aan ongezonde patronen? Ik help je graag.

Delen? Graag!
Liken? Graag!
Deze tekst gebruiken? Prima met bronvermelding.