Heb jij wel eens last van je schouders? Van je nek? Merk je dat je schouders krom beginnen te staan? Doe je braaf je oefeningen daarvoor maar helpt het niet genoeg? Heb je er wel eens aan gedacht dat er ook een andere oorzaak kan zijn dan een verkeerde houding, maar dat je verkeerde lichaamshouding zelf een energetische (mede)oorzaak kan hebben? Omdat je energetische lasten draagt die je niet hoort te dragen?
De regulier aanpak van kromme schouders en de nek- en rugklachten die dat kan geven zijn dingen als krachttraining, speciale oefeningen of hulpmiddelen. Allemaal erg nuttig, maar als er ook een energetische oorzaak is, ben je aan het dweilen met de kraan open.
Hij torst de wereld op zijn nek, zij neemt alles op haar schouders. Bekende gezegden. Als je een fysieke last op je schouders neemt, span je je spieren en gaat je hoofd naar voren om de last te kunnen dragen. Bij energetische lasten werkt het precies zo. Wat voor lasten zijn dat dan? Verantwoordelijkheden die je jezelf eigen gemaakt hebt of waar je mee opgezadeld bent. Die draag je ook op je schouders en die kunnen zwaar wegen.
Praktijkvoorbeeld
Energetische lasten van cliënten op je nemen is voor veel hulpverleners een beroepsrisico. Het nare is, dat het de mensen voor wie je dat doet niet helpt. Maar het is wel ongezond voor jezelf.
Op dit moment heb ik een cliënt die werkt met mensen. Toen hij voor het eerst kwam, viel me op hoe gebogen zijn schouders waren en hoezeer zijn hoofd naar voren stond. Een van de dingen waar we aan gewerkt hebben is het loslaten van zijn oververantwoordelijkheid. Het is prachtig – en bevredigend – om te zien hoe hij steeds rechterop gaat staan. Het is niet alleen zijn fysieke houding die verbetert. Omdat hij steeds minder lasten draagt die hij niet hoort te dragen maakt hij zich ook minder zorgen en is vrolijker en energieker.
Normen, waarden en eisen
Hooggevoelige mensen zijn vaak heel sterk betrokken bij hun werk en voelen zich vaak en makkelijk verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de organisatie waarin ze werken. Grenzen aangeven en nee zeggen als hun leidinggevende een beroep op hen doet is vanuit hun groot verantwoordelijkheidsgevoel vaak extra lastig. Ook als ze weten dat het ongezond voor henzelf is. Zelfs als ze voelen dat ze op deze manier zichzelf naar een burn out toewerken, is het soms nog steeds bijna onmogelijk om nee te zeggen. Herkenbaar?
Een ander soort last dat mensen op hun schouders kunnen dragen zijn geërfde energetische lasten. Die komen uit de familie en vaak heb je geen idee dat je ze draagt. Ik heb ooit bij een cliënt gezien dat ze de vorm hadden van een energetisch juk. Vol met normen, waarden en eisen. Meegekregen vanuit de opvoeding, soms van generatie op generatie.
Geërfde, culturele en religieuze lasten
Thema’s die ik regelmatig terug zie komen: normen en waarden over vrouw- of manzijn. Zoals over omgaan met emoties. Voor vrouwen met name een verbod op woede, voor mannen een verbod op verdriet. Over niet mogen of juist moeten presteren. Over wat voor soort prestaties toegestaan of verplicht zijn. Vaak passend bij in onze maatschappij al lang achterhaalde rolpatronen die de drager van de last bewust zeer zeker niet heeft. Maar er wel de negatieve invloed van ondervindt.
En, wat veel mensen vaak verrast: religie. Ook mensen van wie de ouders zich al losgemaakt hebben kunnen nog steeds zwaar aangehaakt zijn op dogmatische religieuze energieën.
Verantwoordelijkheden drukken op je schouders. En hoewel ze onzichtbaar zijn, zijn ze wel voelbaar. Je schouders worden gespannen, ze gaan naar voren staan. Je nek gaat naar voren. De onzichtbare last wordt steeds duidelijker zichtbaar in je lichaamshouding. En kan voor fysieke problemen gaan zorgen.
Slurpen van creativiteit, vrijheid en energie
Verantwoordelijkheden slurpen je energie en je creativiteit. Je keelchakra is verbonden met het uiten van je creativiteit en dat komt in de verdrukking als je je schouders te zwaar belast. Het meetorsen van deze lasten kost energie. En de energetisch eisen die ze aan je stellen gaat ten koste van je vrijheid en het leven van wie je wezenlijk bent. Leren loslaten van verantwoordelijkheden is dus aan alle kanten een goede zaak.
Een eenvoudige manier van loslaten van verantwoordelijkheid is het teruggeven aan degene wiens probleem het echt is. Weet je niet van wie? Dan kun je de energie als een postpakketje terugsturen retour afzender. Let bij dit soort oefeningen wel op, dat je zoveel teruggeeft als je op dit moment aankan. Dat is meestal (veel) minder dan je terug wil geven. Maar als je meer probeert terug te sturen dan wat passend is, komt het pakketje als een boemerang weer naar je terug.

Hoe dat kan? Mensen die ontvankelijk zijn voor het op zich nemen van teveel of niet passende verantwoordelijkheden doen dat bijvoorbeeld omdat ze van binnen het idee hebben dat ze dit horen te doen, moeten doen, of niet anders kunnen. Dergelijke overtuigingen kun je bewust of onbewust met je meedragen. Het resultaat is hetzelfde: je draagt voor jou ongezonde lasten en het is niet makkelijk om ze los te leren laten.
Probeer je meer los te laten dan kan vanuit je eigen overtuigingen, dan duw je zo’n pakketje energetisch weg. Maar vanuit een dieper niveau laat je het niet echt los. Het koordje zit nog stevig verbonden en leidt linea recta terug naar jouw schouders zodra je bewust ophoudt met wegduwen. Maar zelfs het kleinste pakketje brengt al verandering. Ben je (nog) niet in staat om je overtuigingen rechtstreeks aan te pakken, dan is stug doorgaan met pakketjes retour sturen een veilige manier om dat indirect te doen.
Ik heb sommige veranderingen in gang gezet met het loslaten van een pakketje ter grootte van een speldenknop. Want beginnen, hoe klein de stap ook is, is altijd beter dan niets doen.
Herken je jezelf hierin en wil jij beginnen met blijvende verandering? Kijk dan eens bij mijn individuele HSP-begeleiding.




Dragen , niet klagen (en dus je mond houden) . Doen en niet zeuren (weer je mond houden), het gaat wel over voor je een jongetje wordt (fysieke klachten ? ook je mond dicht houden aub en niet lastig zijn). Wat een manier van ‘opvoeden” en opgroeien , of beter : klein blijven , krimpen en er amper mogen zijn . Geen idee in welke eeuw dat begon in mijn familie maar ik denk sowieso niet in de vorige eeuw maar die daarvoor. Dank voor dit item en dus weer wat meer bewustzijn hierover en aandacht voor ons lichaam.
Jij bedankt voor het schrijven. “Het gaat wel over als je een jongetje wordt,” is een uitspraak die ik ook vaak genoeg naar mijn hoofd gekregen heb. En met een moeder die chronisch pijnpatient was en dragen zonder klagen uitdroeg en duidelijk ook geërfd had heb ik van nabij gezien hoe hardheid naar jezelf doorgegeven wordt. Het leven wordt zoveel mooier als je dergelijke patronen kunt laten gaan.