De echte reden waarom HSP’ers zo makkelijk overprikkeld raken

Ben je makkelijk overprikkeld,  dan zoek je de oplossingen vaak in rust, en leren ontspannen. Helaas werkt nauwelijks of maar eventjes. Dat komt omdat de echte oorzaak niet wordt aangepakt.

Want als je hooggevoelig bent, heb je je jezelf vaak allerlei patronen geleerd om te overleven  waar juist je hooggevoeligheid een grote rol in speelt. Vroeger had ik moeite met deze beeldspraak, want het ging immers niet echt over leven of dood.
Tot ik dieper in deze patronen dook en me realiseerde dat deze patronen vaak al heel jong ontstaan.
En juist op deze hele jonge leeftijd het gevoelsmatig daar wèl over gaat.

Een paar voorbeelden:
Een: Evolutionair gezien kunnen mensenkinderen niet alleen overleven. Een heel jong kindje dat alleen is, weet niet dat mama of papa veilig beneden is. Het weet niet dat het in een veilige kamer ligt waar geen gevaar van buiten kan komen.
Jonge kinderen reageren instinctief, en dat instinct vertelt hen dat deze situatie wèl gevaarlijk is…
Twee:  Als soort zijn wij groepsdieren en zeker als zo’n groep rondtrekt is het voor een klein kind levensgevaarlijk om erbuiten te vallen of om achterop te raken. In je eentje overleef je immers niet.  Erbij horen is evolutionair dan ook van levensbelang.
Je kunt wel raden wat er gebeurt met een jong kind dat merkt dat het niet past in de groep. Alle innerlijke alarmbellen gaan af…. Want je instinct weet niet dat buiten de groep vallen geen consequenties voor je fysieke voortbestaan heeft.  Je moet dus je waarde voor de groep bewijzen. Bijvoorbeeld door verantwoordelijkheid voor de hele groep te nemen. En dus alles in de gaten moeten houden van wat er speelt…
Drie: Evolutionair gezien horen we in vrij kleine groepen in de natuur te leven. Een leven met ruimte en rust zodat je niet overspoeld wordt door andermans energieën en  andermans emoties. Maar wij leven in  drukte. Met veel mensen en weinig natuur. Waar je ook komt, er hangt altijd wel menselijke energie en zeker gevoelige kinderen (en volwassenen) raken makkelijk overspoeld.
Dat geeft een gevoel van onveiligheid en wat gebeurt er dan vaak? Juist, de radar gaat aan.

Dit zijn drie mogelijkheden waar hsp’ers allemaal wel in meerdere of in mindere mate mee te maken hebben gekregen en de oplossing waar eigenlijk instinctief voor gekozen wordt is eigenlijk heel logisch. Want wat doe je als je gevaar loopt? Alert zijn.

Veel hsp’ers ontwikkelden dus al heel vroeg een patroon van hyperalertheid.
Verstandelijk is die alertheid vaak moeilijk te bevatten. Want er ìs immers niks. Rationeel gezien niet. Maar die patronen hebben zich ontwikkeld vanuit onbewuste conclusies, getrokken in een noodsituatie.
En zolang jij onbewust gelooft dat alles in de gaten houden belangrijk is, zul je het blijven doen. Ook al is dat onbewuste geloof gebaseerd op omstandigheden die allang niet meer van toepassing zijn.
En aangezien 90% van onze energie voor ons onderbewuste is, kun je je wel voorstellen hoe moeilijk het is om iets aan zo’n patroon te veranderen vanuit je ratio.

De oplossing? Aan de slag met je onbewuste. Dit ervan overtuigen dat het nu anders is. Dat je nu wel veilig bent, of nu niet voor iedereen verantwoordelijk hoeft te zijn, of welke andere reden je hebt. Wat de reden voor het patroon ook maar is. Op het moment dat je je overtuigingen los kunt laten, valt de noodzaak van het patroon weg en zul je merken dat je hyperalertheid verdwijnt. Vanzelf. Omdat je haar niet meer nodig hebt. En dat betekent dat je vanzelf veel en veel minder prikkels binnenkrijgt.

Aanvullende tips? Andere opmerkingen? Ik lees je commentaar graag hieronder