Soms kunnen de vreemdste dingen en ervaringen blokkades geven. Onlogisch, tot je de klik voelt in je binnenste. De sleutel draait, het deurtje gaat open en de inhoud kan waar die hoort: naar de energetische composthoop om daar gerecycled te worden voor nuttiger hergebruik.
Mijn klik kwam vanochtend in de auto. Sinds ik kleine kinderen heb, is mijn tijd om te mediteren en naar binnen te gaan flink verminderd en heb ik dus geleerd om andere momenten daarvoor te gebruiken. Zoals wanneer ik toch in de file sta. Op het moment gaat er eigenlijk behoorlijk veel goed in mijn leven. Ik heb het leukste werk van de wereld, en dat loopt goed. Er is heel veel belangstelling voor mijn nieuwe training, dus ook dat is fijn. Maar toch voelde ik behoorlijk gespannen, vooral met deze positieve, nieuwe ontwikkelingen. Vreemd. Tijd om daar eens echt aandacht aan te besteden.
Een manier daarvoor die voor mij goed werkt is ademhalen naar de juiste plek. Adem brengt meer energie, brengt leven, brengt aandacht. En een open, voelende houding. Dus daar ging ik. Terwijl de auto langzaam voorschuifelde ademde ik in en ademde ik uit. Naar de spanning, steeds opnieuw. En wat kwam ik tegen? Het gevoel dat het hebben van een bedrijf onverantwoord is als je een gezin hebt. Het is een risico dat verkeerd af gaat lopen. Goh, een dijk van een belemmerende overtuiging. Maar ik voelde dat er nog meer was. Dus ik ademde door. En er kwam een herinnering boven.
In de straat waar ik als kind woonde, woonde ook een echtpaar met drie kinderen. Hij had een heel goede baan en zij werkte niet. Een gezin dat het prima voor elkaar had. ‘s Zomers op vakantie, wintersport, wat niet bepaald gewoon was toen. Maar zijn droom was een eigen zaak. Ze gingen ervoor en begonnen een winkel in… badkamermeubels. Niet bepaald een veel verkocht produkt. Bovendien werd er in onze gemeente nogal wat gebouwd en bouwbedrijven hebben zo hun eigen, grote, leveranciers. Deze kleine vis dacht echter daar een graantje van mee te kunnen pikken. Helaas hebben vissen weinig verstand van graan en het bedrijf ging al snel failliet.
Ik herinner me dat we naar de opening van de winkel waren geweest en de kritische opmerkingen van mijn moeder. Zij, mijn vader en de nodige anderen zagen dit hele avontuur met lede ogen aan, en de afloop kwam dan ook niet als een verrassing.
Wat voor mij wèl als een verrassing kwam was hoeveel indruk dit hele gebeuren op mij als kind gemaakt had. De winkel, met spullen waar zelfs ik als negen- tienjarige al van snapte dat daar niet veel behoefte aan was – ik was tenslotte regelmatig met mijn vader in bouwmarkten geweest. De antieke wapens die daar ineens niet meer aan de muur hingen. De verhalen die ik de grote mensen onder elkaar hoorde vertellen en tenslotte de verkoopt van het huis en het vertrek van het gezin.
Ik had uit dit geheel een boodschap gedestilleerd en die was dat iets nieuws beginnen weliswaar er mooi en hoopvol uitziet, maar uiteindelijk verkeerd afloopt. En dat je als ouder nooit je zekerheid van een vaste baan moet opgeven. Geen wonder, dat ik met een brok spanning rondliep als het ging om mijn bedrijf. Hoog tijd om het anders te gaan doen.Watch Full Movie Online Streaming Online and Download
Ik merkte dat ik ook flink wat oude spanning van anderen uit die tijd meedroeg. Onbewust opgepikt en altijd meegedragen. Niet van mij, dus die kon allemaal weg. Maar vooral ook hoe ik als kind mijn moeder verkeerd begrepen had. Ja, mijn moeder was iemand die altijd op zeker speelde. Een goede vast baan opgeven voor een leven als zelfstandige zou voor haar nooit een keuze zijn geweest. En ik had als kind begrepen dat dààr voor haar de crux zat. En had me onbewust daarmee verbonden. Maar dat was niet zo. Het ging om het soort bedrijf, een bedrijf waarvan een buitenstaander al kon zien dat het niet levensvatbaar zou zijn. Onnodig, dom risico, nee, niet eens risico. Een risico houdt nog de mogelijkheid in dat het goed af gaat lopen. Dit was wachten op hangen.
In de auto, langzaam voorsukkellent in de grote slang op weg naar den Haag zag ik met volwassen ogen die tijd weer voor me en de verschillen met het hier en nu. Ik investeer geen kapitalen met mijn huis als onderpand. Ik neem rustige, beheersbare stappen waar ik aan toe ben. Ik heb allang bewezen dat wat ik doe levensvatbaar is. En er is behoefte aan de nieuwe stappen die ik zet, wat ik al wist voor ik ze zette. Dus waarom dan een angst en spanning van heel iemand anders uit een heel andere tijd met heel andere omstandigheden meedragen? Het voelt heerlijk om dit alles los te laten. En ik merk dat ik me de overtuiging niet meer kan herinneren. In plaats daarvan voel ik vrijheid en ruimte. Enne, de overtuiging die ik hierboven heb opgeschreven komt zeer zeker in de buurt van wat het was. Maar de echte, helemaal zoals ik het toen voelde? Die ben ik dus kwijt…