Een van de talenten die horen bij hoogsensitiviteit is aanpassingsvermogen. Je kunnen aanpassen aan de omstandigheden waarin je bent. Op zich iets vreselijks belangrijks, want zonder aanpasingsvermogen red je het niet als je omstandigheden wijzigen. En er wijzigt nogal eens wat in een mensenleven. Maar aanpassingsvermogen heeft een nadeel. Wij mensen zijn geneigd automatisch om op onze sterke talenten te leunen, en we vergeten dan te kijken of iets anders ons misschien beter van dienst kan zijn.
Aanpassen biedt veiligheid
Ik herinner me dat er van mij altijd gezegd werd, dat ik me zo goed kon aanpassen. Vooral op school kregen mijn ouders dat elke keer te horen. Ik was rustig, deed wat er van me verwacht werd. Ik voelde dan ook heel goed aan hoe ik moest zijn. Ofwel, hoe de meester wilde dat ik was. Het bood me ook wat. Het bood me goedkeuring. En daarmee veiligheid. Ook thuis.
Aanvoelen wat anderen van je willen
Ik voelde met welke delen van me de volwassenen om me heen niet om konden gaan. En die verborg ik. Ook voor mezelf, want alleen zo kon ik al dat aanpassen volhouden.
Je kunt wel raden hoe dat afliep. Ik raakte mezelf helemaal kwijt en had een lange zoektocht nodig om weer te ontdekken wie ik was, wat ik vond en wat ik van het leven wilde.
Aanpassen in plaats van gezien worden
Het had allemaal heel anders kunnen lopen. Als de volwassenen om me heen echt naar me gekeken hadden. Echt gezien hadden wat ik nou nodig had, in plaats van dat ik ging geven wat zij nodig hadden. Dan was mijn aanpassen niet zo uit de bocht gevlogen.
Een eigen identiteit heeft grenzen nodig
Want waar ik hulp bij nodig had, was juist voor mezelf opkomen. Nee zeggen, grenzen stellen. Dat waren dingen die me helemaal niet makkelijk afgingen. Want bij een duidelijke, eigen identiteit hoort dat je weet wat je wilt, en wat je niet wilt. Dus waar je grenzen liggen. Ik had geen idee.
En toen ik ideeën begon te krijgen, bleken daar nogal blokkades op te zitten.
Mag dat wel? Je niet aanpassen?
Mocht dat wel? Zomaar nee zeggen?
En was dat dan niet vervelend voor die ander? Kon ik dat wel maken?
Zouden anderen me nog wel aardig vinden?
Was ik nog wel veilig?
En een van de voor mij het meest heftige: Had ik nog wel bestaansrecht als ik er niet meer was voor anderen? (Relativeren zit er bij belemmerende overtuigingen meestal niet bij).
Zelf het heft in handen
De zoektocht naar mezelf heeft me heel wat gebracht.
Mijn bestaansrecht wordt niet langer bepaald door anderen.
Mijn eigenwaarde is niet meer afhankelijk van hoe anderen tegen me aankijken.
Ik voel wie ik ben, en van daaruit reageer ik op mijn omgeving.
Van daaruit stel ik ook mijn grenzen. Ik weet van mezelf welke grenzen hard zijn en welke flexibel. en voor wie.
Gevolg: hsp wordt leuk!
Het gevolg is dat ik nu heel veel plezier heb van mijn hoogsensitiviteit. Omdat ze in dienst staat van mij in plaats van dat ze mijn leven bepaalt.
En dat gun ik iedereen (nou ja, da’s logisch want anders zou ik mijn werk er niet van gemaakt hebben).
En ik denk dat iederen – dus ook jij – dat kan bereiken.
‘Hoe dan?’ Vraag je je misschien af.
Hieronder een simpele oefening.
Ga eens naar binnen en kijk eens naar de laatste situatie waarin je ja zei, van een afstandje, alsof het een film was.
Hoe voelde dat? Voelde je je vrij? Of juist niet?
Hoe was de ander? Was die open, of juist niet. Lag er druk op, of juist niet?
Als er druk was, wat deed dat dan met jou?
Als er geen druk was van buiten, was er dan druk van binnen?
Hoe voelde je je na afloop? Was het ja nog steeds een ja? Of was je ja eigenlijk een ‘ik wou dat ik nee gezegd had?’
Als het een echt ja was, voel dan hoe dat is. Een echt authentiek ja. Wat doet dat met jou, met je wezen, met je identiteit? En hoe vaak heb je dit gevoel?
En als het ja niet oprecht was: ga dan opnieuw naar binnen en ga na:
– Wat geloof je dat er zou kunnen gebeuren als je nee gezegd had?
– Waar was je bang voor als je nee zou zeggen?
– Hoe voelde het om ondanks een nee toch een ja gezegd te hebben?
Welke overtuigingen houden jou tegen?
Als je hiermee aan de slag gaat, krijg je zicht op je onbewuste overtuigingen die jou tegenhouden om je grenzen neer te zetten. En daarmee om jezelf neer te zetten en te zijn wie je bent.
Natuurlijk valt hier nog veel meer over te zeggen. Dat heb ik ook gedaan, bijvoorbeeld hier.
Liever niet alleen?
Denk je nu, dat wil ik ook, dat nee zeggen en grenzen stellen, maar het is wel heel pittig om dat allemaal alleen te doen? Dan heb ik goed nieuws voor je. Ik heb nog plek bij mijn workshop Grenzen stellen doe je zo, op 21 oktober.
Dan gaan we in een kleine groep aan de slag met alles wat met grenzen te maken heeft.
Met manieren om energetisch grenzen neer te zetten.
Met onderliggende overtuigingen en angsten (en die gaan we natuurlijk ook aanpakken).
Met oefeningen met elkaar om te kijken hoe dat voelt, al dat nee.
Iets voor jou?
Geef je hier op
Liever nog wat meer informatie? Kijk dan hier
