Woede is voor veel mensen vaak een lastige emotie. Zeker als je HSP bent. Woede is heftig en intens. Plus dat – zeker als je vrouw bent – woede in onze maatschappij een behoorlijk taboe is. Want je hoort vriendelijk, begripvol en accepterend te zijn. Alles wat woede niet is.
Als woede er niet mocht zijn toen je kind was, is er een dikke kans dat je nooit geleerd hebt om te gaan met woede. En dat kan betekenen dat je je woede tot nu toe onderdrukt hebt.
Als je woede onderdrukt, doe je dat met je lijf en in je lijf. Dat kan een patroon worden en dan is je lijf dus een opslagplaats voor woede geworden. Woede onderdrukken werkt tot op zekere hoogte.
Woede is heftig en eng
Woede is het eindpunt van een aantal stadia. Het begint met een lichte wrevel, en gaat van irritatie tot boosheid tot woede en kan eindigen in razernij. Het is een oplopen van emoties en dat gebeurt niet zomaar. Want wat er bij allemaal speelt is dat het gaat over grenzen. Over nee zeggen en over gehoord worden. Wanneer raak je geïriteerd? Als er iets gebeurt wat je niet prettig vindt. Wanneer wordt je boos? Als het de zoveelste keer is. En er nog steeds niets verandert. Op een gegeven moment is het genoeg! Maar wat als je niet naar al die signalen mag luisteren van jezelf? Omdat je bang bent voor wat anderen denken? Of omdat je lief moet zijn van jezelf? Of omdat jij bang bent van wat er kan gebeuren als je woede uit?
Woede komt dus vaak in de Schaduw
In mijn werk zie ik dat de mensen die woede wegstoppen meestal meerdere redenen hebben waarom ze dat doen. Een van die redenen is angst voor de emotie zelf. Omdat ze bijvoorbeeld als kind ervaring hebben gehad met wat woede kan doen als die op anderen gericht wordt. En ze zich heilig voorgenomen hebben om zelf niet zo te worden. Maar woede is een menseljke emotie en wij hebben allemaal alles in ons.
Woede komt dus vaak in de Schaduw terecht en woekert daar vaak voort. De Schaduw is dat deel van jezelf waarvan je niet willen weten dat je het hebt. Maar ontkennen maakt de Schaduw niet alleen vaak sterker, het maakt ook dat we onze Schaduw projecteren op de ander.
Dat kan er dan zo uitzien Die ander, die wèl kwaad wordt is slecht. En dus mag ik het terugdoen! Of, die ander is slecht, en dus mag ik wel kwaad worden, zolang het maar op foute mensen zoals die ander is.
Vanuit de Schaduw je afreageren voelt goed
Op dat moment is de ander niet meer een heel, zelfstandig mens, maar iemand op wie jij alles wat jij van jezelf niet wilt hebben kunt projecteren en je daarna is ineens je woede helemaal gerechtvaardigd. Omdat we allemaal onze Schaduw hebben, kunnen we hier allemaal vatbaar voor zijn. Het is namelijk ontzettend fijn om alle opgeslagen negativiteit even lucht te geven, en nou hebben we een geweldig excuus omdat het immers allemaal de schuld van die Ander is. Het voordeel is, dat je je zelfbeeld helemaal overeind houdt. Je bent nog steeds Goed.
Woede afreageren lost niets op
Alleen, het helpt geen barst. Want er is niets veranderd in je Schaduw zelf. Je blijft dus wegkijken en dingen wegstoppen. Tot de volgende aanleiding komt. Ik heb menen meegemaakt die een beeld van zichzelf hadden als tere, zwakke poppetjes. Tot er aanleiding was om hun Schaduw te leven en dan was er niets teers of popperrigs meer aan.
Woede is namelijk vaak verbonden met levenslust en vitaliteit. Onderdruk je je woede? Dan kunnen in extreme gevallen die twee dus ook in de verdrukking komen. En dat kan grote gevolgen hebben voor je verdere leven. Van gezondheidsklachten tot burn out-achtige verschijnselen. Gebrek aan levenslust en levenskracht werkt door op alle niveau’s van je leven.
Gelukkig is er altijd wel iets of iemand waarop je de woede uit je Schaduw kunt projecteren zodat je weer even lekker stoom kunt afblazen. En dat voelt heel erg goed, want je bent even helemaal verbonden met je levenskracht en vitaliteit. Tot je uitgeraasd bent en dan zit alles weer stevig op slot. Tot de volgende aanleiding. Dat hoeft natuurlijk niet altijd een probleem te zijn, afhankelijk waar je je woede op richt (Je kon jarenlang maar beter uit mijn buurt blijven als ik schoon moest maken, want ik projecteerde van alles op het Patriarchaat, maar het blonk daarna wel).
Het patroon blijft in stand
Maar dit kan een patroon worden. Je slaat je woede op tot het niet meer gaat. En neemt geen wezenlijke stappen. Je systeem raakt overbelast en creëert een soort van uitweg. Die dus is een vorm van stoom afblazen is. Dat geeft een tijdelijke – maar vaak nog steeds een heel nare – “oplossing,die wèl lekker voelt. ” Er is weer ruimte en dus weer opslagmogelijkheid. Dan begint alles weer van voren af aan.
Het echte werk is met de Schaduw zelf
De oplossing is om het onderliggende proces aan te gaan. Wat speelt hier nou echt? Niet meer de woede projecteren op buiten, maar naar binnen gaan en Voelen. Wat raakt mij? Wat doet mij pijn? Waarom ben ik zo woedend? Dat betekent niet dat er buiten jezelf geen echt onrecht is. Het betekent dat je de strijd tegen dat onrecht niet meer wil gebruiken om je af te reageren.
Als je een woedende menigte ziet, of allemaal boos commentaar op FB en Twitter kun je er gif op innemen dat hier heel veel Schaduw tussenzit. De Goede Zaak is dan net als de Ander een middel geworden om je eigen emoties op af te reageren zonder dat je met jezelf aan de gang hoeft. En als bonus kun je jezelf ook nog eens helemaal Deugzaam voelen want je bent immers actief geweest voor het Goede.
Jij hebt je Schaduw geschapen
Als je je innerlijke werk doet, en actief de conversatie aangaat met je Schaduw, kun je antwoorden krijgen. Jouw woede is vaak helemaal je vijand niet. Maar jij hebt er je vijand van gemaakt. Je woede is je vriendin die je erop wilt wijzen hoe vaak je bijvoorbeeld jezelf in de vedrukking zet ten behoeve van anderen. Je vriendin die je wil vertellen dat het tijd wordt om voor jezelf op te komen. Je vriendin die er helemaal genoeg van heeft dat jij nooit eens op de eerste plaats staat. Je woede wil dat jij leeft, aanwezig bent, ruimte inneemt.
Haal je schatten uit je Schaduw
In de Schaduw liggen naast de pijnlijke ontdekkingen over onszelf vaak ook de prachtigste schatten onder een dikke laag vuil en oordeel dat we er zelf opgelegd hebben. Hoe meer je de confrontatie met je Schaduw aangaat, hoe meer je ontdekt wie jij bent. Niemand is een heilige en niemand is een duivel. We zijn het allebei. Hoe meer je wie je echt bent op waarde kunt schatten, hoe waarachtiger, gezonder en mooier je leven wordt.
