Claire is bij me voor HSP begeleiding. Maar ze heeft de laatste tijd weer zo’n last van haar darmen. Ze is daarvoor al bij een natuurarts en volgt al meer dan een jaar een dieet. Het is in die tijd absoluut vooruit gegaan, maar nu komen de klachten weer. Moet ze weer stoppen met koffie drinken? Is dat toch een te grote belasting?
Op medische vragen kan ik geen antwoord geven, maar ik kan wel intunen. En het eerste wat ik voel is pijn en ik krijg een beeld van een baby in een wiegje met een rug die verdwijnt terwijl de deur dichtgetrokken wordt. De pijn is zo intens dat ze bijna ondragelijk is.’Kun je er contact mee maken?’vraag ik.
Ja, dat kan ze.
‘Wat voel je?’ vraag ik.
‘Er is iemand weg.’
‘Wie is er weg?’ Ik weet het antwoord al.
‘Mama.’
Een baby alleen in haar kamertje, en mama die de deur achter zich dichtdoet. Moederziel alleen en verlaten, schreeuwend van verdriet. Maar er is niemand die luistert, niemand die komt troosten. Want zo ging dat vroeger. Eten als het tijd is, daarna weer je bedje in en alle warmte weg.
Claire voelt nu hoe haar darmen haar al die jaren beschermd hebben door deze niet te dragen pijn verborgen te houden. Maar haar darmen kunnen niet meer, ze zijn op. Maar nu als volwassene kan ze de pijn die toen te zwaar was wel aan.
Zij en haar darmen spreken af dat de komende tijd haar darmen haar de pijn terug zullen geven in een voor beide partijen passend tempo.
Haar darmen voelen nu rustiger en minder gezwollen. Maar beter zijn ze niet. Ze hebben aandacht en rust nodig om te kunnen genezen. En helaas, geen koffie.
Update 7-6-’13
Een paar dagen geleden had Claire haar vervolgconsult. Haar huid zag er stralend uit, niet grauwig meer, maar rozig. En ze had veel meer energie. Haar darmen zelf waren ook veel rustiger. Het was alleen wel duidelijk dat ze het al die jaren flink te verduren hadden gehad en dat ze nog steeds op haar voedsel moest letten om haar darmen de gelegenheid te geven om bij te komen.
