Angst is een emotie waar we in deze cultuur slecht raad mee weten. Of het nou in de ‘gewone’ maatschappij is met spreekwoorden als angst is een slechte raadgever, of in de spirituelere wereld waar angst ook in het verdomhoekje zit. Als je hooggevoelig bent, ben je dus ook vaak gevoeliger voor angst.
Als je last hebt van je hooggevoeligheid komt dat omdat je er op een manier mee omgaat die voor jou niet gezond is. Je hebt manieren geleerd om je aan te passen, of je hebt bijvoorbeeld de gewoonte dat je geen nee kunt zeggen.
Achter dergelijk ongezonde gewoonten ligt heel vaak angst. Zoals de angst om afgewezen te worden. Of de angst om alleen, of kwetsbaar te zijn. Deze angsten zijn meestal ontstaan toen je nog heel klein was. En ze zijn soms zo goed verstopt dat je je er nauwelijks bewust van bent. Komt zo’n angst los, dan is dat op zich vaak al een beangstigend proces. Logisch, want angst hangt samen met hulpeloosheid. Of die hulpeloosheid nou waar is of niet. Het is een emotionele waarheid, en dus handel je ernaar.
De meeste mensen die ik in mijn werk tegenkom, willen hun angst weg hebben. Logisch, want ze worden erdoor belemmerd. Ze zijn er kwaad op. Want hun leven zou zoveel makkelijker zijn zonder die angst, die geen enkel nut heeft. Ze hebben vaak al geprobeerd de angst weg te sturen. Of te vervangen door liefde, of licht. Want de angst is immers verkeerd. Zeker in bepaalde spirituele kringen wordt angst gezien als een gebrek, dat je maar beter de laan uit kunt sturen. Vaak werken dergelijke technieken maar gedeeltelijk. Angst is hardnekkig en laat zich niet zomaar wegjagen.
En terecht want je angst is een deel van je. Een deel, ontstaan in je kindertijd.
En wat doe je met een klein kind dat bang is? Stuur je dat weg? Zeg je dat het op moet houden met zich aanstellen? Of neem je het op schoot en help je het stapje voor stapje de angst los te laten?
En als je dat met een kind kan, wat houdt je dan tegen om zo met jezelf om te gaan?
Jij als volwassene kunt het angstige deel van je koesteren en alle liefde geven die het nodig heeft. Dus neem je bange innerlijke kind eens op schoot en geef het een energetische teddybeer. 
En als dat angstige deel van je een beetje op haar gemak is, knoop dan eens een gesprekje met haar aan:
Vraag eens waarom het nou zo bang is. En kijk dan eens samen of die angst nog terecht is. Want wat een berg was toen je vier was, kan voor je volwassen zelf een molshoop zijn.
Niemand vind het leuk om bang te zijn. Ook je angstige deel niet. Geef het eens de kans om te ontdekken wat het anders kan zijn. Omdat jullie samen alle molshopen aankunnen.
Wil je het werken met je angst liever niet in je eentje doen? Zijn sommige moslhopen toch nog bergen? Maak dan een afspraak.
Hoe is het mogelijk dat jij dit zo ondnr woorden kunt brengen. Ik ben er stil van.
Ja, zo herkenbaar dit artikel. Ik ben er ook doorheen gegaan en doe dat nog steeds. Ongelofelijk mooi vind ik de ervaring dat angst kan verdwijnen als je het bij je innerlijk kind erkent en met liefde omarmt. Hele gesprekken voer ik met het kind en stel het steeds weer gerust. De innerlijke ruimte die hierdoor ontstaat en de groei van mijn zelfwaardering en vertrouwen in wat komen gaat….geweldig!! Aanrader dus!